Chow chow

Nie znaczy to, że chow chow nie jest bystry. Wręcz przeciwnie: jest bardzo inteligentny i dobrze radzi sobie ze szkoleniem, ale bardzo lubi kwestionować polecenia i wiele z nich uważa po prostu za zbędne. Jeśli chow chow nie ma na coś ochoty, może na przykład położyć się na podłodze i nie ruszyć się ani o centymetr. Można to uznać za upór lub samowolę, można też zaakceptować to jako silną psią osobowość.

Czy chow chow to naprawdę spokojne psy?

Chow chow sprawiają zazwyczaj wrażenie głęboko zrelaksowanych i lekko znudzonych stoików. Większość z nich brzydzi się pośpiechem i hałasem w postaci większej ilości obcych ludzi, wrzeszczących dzieci i pośpiechu. Nie należy jednak lekceważyć ich nieco stoickiego i posępnego wyrazu. Chow chow są bardzo wrażliwe i nie tolerują niesprawiedliwości i grubiaństwa.

Ich właściciel powinien być opanowany, spokojny i pewny siebie, a jednocześnie kochający i niezwykle konsekwentny. Takiego człowieka chow chow będzie w stanie pokochać i co równie ważne, zaakceptuje jego zasady. A jest to konieczne, ponieważ chow chow mają zarówno silny instynkt łowiecki, jak i stróżujący i terytorialny.

Nie taki znudzony na jakiego wygląda

Choć chow może wyglądać na niezainteresowanego i znudzonego, ale może się to zmienić w mgnieniu oka, gdy zapach zwierzyny uderzy w jego nozdrza lub obudzi się w nim instynkt drapieżcy. Chow chow może mieć zadziwiająco silny instynkt łowiecki, gdyż dawniej wykorzystywano go do polowań w rejonach polarnych. Psy te są bardzo zapalonymi myśliwymi, a w Chinach zdobyły również popularność jako doskonali łowcy szczurów. Dlatego dobry trening z wcześnie i konsekwentnie ćwiczonym przywołaniem jest u nich szczególnie niezbędny.

Urodzony stróż i obrońca

Wielu hodowców i właścicieli pochmurne spojrzenie chow chow, które może sprawić, że obcy i intruzi zaczną się bać. Chow chow są bardzo czujne i mają silny instynkt terytorialny. Prawie jednak nie szczekają i są bardzo powściągliwe lub nawet wrogie wobec obcych. Szczególnie w ciemności mogą reagować defensywnie lub agresywnie wobec obcych, jeśli ich człowiek nie przejmie kontroli.

Nierzadko nie dogadują się z innymi psami

Podobnie chow chow mogą reagować na obce psy, które nie są zaliczane do ich stada. Zwłaszcza samce mogą reagować nieprzyjaźnie, jeśli myślą, że obcy samiec jest na ich terytorium. Wiele chow chow zwykle z obojętnością lub nawet niechęcią odnosi się do innych psów i nie dogaduje się z nimi zbyt dobrze, chyba że zostaną odpowiednio wcześnie dobrze zsocjalizowane. Dlatego też szkolenie w dobrej szkole dla szczeniąt z psami innych ras jest bardzo rozsądne w przypadku chow chow. W takich warunkach ma okazję spokojnie reagować na obce psy, a nawet wykazuje przyjazną ciekawość.

Czy chow chow to psy rodzinne?

Chow chow będzie kochał dzieci jako szczenięta swojego stada, ale nie pozwoli im na zabawy, na które on nie ma ochoty. Choć te psy wyglądają jak pluszaki, większość z nich w ogóle nie lubi być przytulana i głaskana. Są to poważne psy, które nie przepadają za grami, zabawą i dokazywaniem. Dlatego nie nadają się dla rodzin z małymi dziećmi, gdyż dzieci powinny już wcześniej nauczyć się traktować psa z szacunkiem. Ale nie są też najlepszymi towarzyszami zabaw dla starszych dzieci i prawdopodobnie nie będą ich słuchać.

Nic dla początkujących

Chow chow musi cię zaakceptować jako swojego przewodnika, w przeciwnym razie może to prowadzić do nieprzyjemnych sytuacji, gdy uzna, że to on musi przejąć kontrolę. Wyjątkowe jest też to, że zazwyczaj jest bardzo nastawiony na jedną osobę i tylko jej słucha. Nie bez powodu nazywany jest „psem jednego pana”.

Ze względu na ich silną wolę i zwiększoną czujność, połączone z silnym instynktem łowieckim, chow chow muszą być dobrze socjalizowane i szkolone już bardzo wcześnie. Początkującym zwykle nie udaje się to tak dobrze, a dorosły chow chow nie wybacza błędów w szkoleniu tak dobrze jak inne rasy psów.

Psia osobowość z charakterem

Konrad Lorenz (1903-1989), słynny zoolog, który otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za swoje badania behawioralne, posiadał psy rasy chow chow i był zafascynowany ich niezależnością i przywiązaniem do jednego człowieka.

Właściciele chow chow szybko przekonują się, że wbrew jego często gniewnemu wyrazowi pyska, jest on bardzo miłym psem. Prawie zawsze zachowuje dostojną postawę i jest spokojny, ale nie leniwy. Pozostaje niezależny, ale jest bardzo wierny i lojalny wobec swojej rodziny, a zwłaszcza wobec swojego człowieka. Dobrze wyszkolone i zsocjalizowane, są bardzo przyjemnymi, spokojnymi i lojalnymi psami, które z radością będą ci towarzyszyć na spacerach.

Historia

Chow chow jest jedną z najstarszych ras psów, ale dokładne pochodzenie jego przodków nie jest jasne. Na podstawie szeroko zakrojonych badań genetycznych psów można udowodnić bardzo bliskie pokrewieństwo chow chow z wilkiem oraz z nordyckimi rasami psów, takimi jak alaskan malamute, grenlandzki pies zaprzęgowy i husky syberyjski, ale także z innymi azjatyckimi rasami psów, takimi jak mastif tybetański, shiba, akita, shar pei i całkiem nieznany chiński shanxi Xigoun. To bliskie pokrewieństwo z typowymi psami nordyckimi tłumaczy również jego dawną funkcję jako psa myśliwskiego, zaprzęgowego i stróżującego.

Istnieje wiele teorii na temat początków rasy chow chow w czasach starożytnych, a kwestia, w jaki sposób nordycki pies przybył do Chin, nie jest tak naprawdę wyjaśniona. Przyjmuje się jednak, że przybył on na północny wschód Chin z rejonów arktycznych przez Syberię i Mongolię.

Hodowla w Tybecie i starożytnych Chinach

Bardzo możliwe, że na pograniczu Chin i Tybetu doszło do skrzyżowania chow chow z dzisiejszym mastifem tybetańskim, który nazywany jest również dogiem tybetańskim. W Chinach występowały dawniej zarówno długowłose chow chow na północy, jak i krótkowłose chow chow na południu.

Psy przypominające dzisiejsze chow chow były rzeźbione jako posągi z terakoty i przedstawiane na obrazach w Chinach już w czasach dynastii Han (206 p.n.e.-220 n.e.).

Mówi się, że chińscy cesarze z dynastii Tang (617-907 r. n.e.) hodowali chow chow, prawdopodobnie jako psy do polowań i psy stróżujące.

W tybetańskich klasztorach od wieków hodowano niebieskie i bardzo żywotne chow chow. Te chow chow stały się później legendarne ze względu na ich niebieski kolor, witalność i piękno. Służyły i nadal służą w klasztorach tybetańskich jako stróże, zaganiacze bydła, a także jako psy myśliwskie. W XV wieku buddyści tybetańscy założyli również klasztor w Mongolii, w którym hodowano te niebieskie chow chow. Nigdy nie były one krzyżowane z innymi rasami psów, a wyłącznie z chow chow z innych klasztorów.

Wraz z końcem dynastii Tang zapanowała bieda i zorganizowana hodowla chow chow zakończyła się i była kontynuowana jedynie w klasztorach i przez nielicznych jeszcze bogatych Chińczyków.

Wiele zastosowań wśród mieszkańców Chin

W ówczesnych Chinach przodkowie chow chow pełnili wiele funkcji: byli psami myśliwskimi i stróżującymi, ale także przysmakami i dostawcami futer. Psie mięso było uważane za rarytas przez ówczesnych Chińczyków, a niektórzy kynolodzy sądzą, że tylne łapy chow chow hodowano tak silne i mocne, by stanowiły dobre udka. Psy były zwykle tuczone na pełnoziarnistej diecie na farmach i duszone, gdy miały zaledwie rok, aby nie uszkodzić ich sierści, która była wykorzystywana po uboju. 

Długa droga do Anglii

Pierwsze Chow Chow trafiły do Anglii za przedstawicielami Kompanii Wschodnioindyjskiej pod koniec XVIII wieku. Istnieją nawet pierwsze pisemne dowody na import chińskich chow chow około 1780 roku.

Nazwa chow chow

Pochodzenie nazwy chow chow nie jest jasne, ale najbardziej rozpowszechniona teoria wydaje mi się jednocześnie najbardziej prawdopodobna. Przypuszczalnie nazwie dał początek pidżyn chińsko-angielski (uproszczony język handlowy marynarzy ówczesnej kolonii) i oznaczała ona wszystkie osobliwości, które przypłynęły statkiem z Orientu, a więc także przedziwne psy o niebieskich językach.

Ale jest jeszcze kilka innych ciekawych teorii:

1. Chińskie słowo „chou” tłumaczy się jako jadalny, co może wskazywać na wykorzystanie psa jako przysmaku.
2. W języku pidżynowym chow-chow również oznacza smakołyk i nawiązuje do faktu, że psy zostały zjedzone.
3. Istnieje chińskie pozdrowienie Chow, które również może być źródłem nazwy.
4. A może chow-chow to żartobliwa nazwa dla Chińczyków? Chińczycy intensywnie handlowali imbirem, który nazywano chow-chow.
5. Inną możliwością jest to, że „chow” jest zniekształceniem chińskiego słowa „kou”, które oznacza psa. Chińczycy nazywali te psy wonk, lang kou (pies wilczy), hsiung kou (pies niedźwiedzi), lecz także hek she (czarny język).

Pierwsze chow chow były uważane za ciekawe osobliwości z zagranicy i były trzymane i oglądane w londyńskim zoo. W 1865 roku pokazano chow chow królowej Wiktorii i przyjęto je do hodowli w Windsorze.

Początek hodowli w Anglii

W połowie XIX wieku w Anglii pojawiło się zainteresowanie egzotycznymi rasami psów, a chow chow były prezentowane na wystawach psów. W tym samym czasie wiele chow chow zostało sprowadzonych z Chin. Pierwszym wymienionym z nazwy przedstawicielem tej rasy, wystawionym w Londynie w 1879 roku, był Chinese Puzzle (Chińska układanka, zagadka). Jeden pies wystawiony w 1881 roku należał do księcia Walii. Wśród hodowców było wielu arystokratów, w tym Lady Granville Gordon, która była pierwszą hodowczynią niebieskich chow chow w Anglii i zabiegała o uznanie rasy w Kennel Clubie. Warto też wspomnieć o Lady Dunbar, która również hodowała niebieskie chow chow i w 1914 roku opublikowała w Londynie książkę The Chow Chow.

Rok 1895 okazał się ważnym rokiem dla hodowli chow chow: powstał pierwszy Klub Chow Chow, Chow VIII został pierwszym Chow Championem, Peridot II otrzymał nagrodę Best in Show, a wzorzec rasy został ustalony na wzór Chow VIII, rudego długowłosego samca.

Chow chow krótkowłosy był na początku równie często spotykany jak chow chow długowłosy. Obie odmiany konkurowały ze sobą w hodowli i zawsze preferowano długowłose, choć krótkowłose były bardziej żywotne, zdrowsze i bardziej pierwotne.

Chow chow w brytyjskiej rodzinie królewskiej

W 1881 roku na wystawie psów w Anglii został wystawiony chow chow o imieniu Wang, który należał do księcia Walii. Królowa Wiktoria podobno posiadała i uwielbiała szczeniaka tej rasy, choć nie zachowały się żadne jego zdjęcia. Królowa Aleksandra (1844-1925) była królową Wielkiej Brytanii w latach 1901-1910 (była żoną króla Edwarda VII, który zastąpił królową Wiktorię w 1901 roku) i zachowało się jej zdjęcie z chow chow o o imieniu Plumpie.

Zachowały się również zdjęcia George'a, księcia Kentu, z córką, księżniczką Aleksandrą i synem Edwardem, księciem Kentu, z ich z chow chow o imieniu Mouff z 1938 roku.

Chow chow był niezwykle popularny wśród wielu gwiazd XX wieku

• Gloria Swanson
• James Cagney 
• Clark Gable
• Żona Walta Disneya

Dziś chow chow jest nadal popularny wśród celebrytów i na portalach społecznościowych. Martha Stewart ma kilka przedstawicieli tej rasy i można je czasem zobaczyć w jej programie telewizyjnym. Chow chow Todd stał się sławny z raczej smutnego powodu. Należy do jednej z tancerek Justina Biebera i musiał przejść operację biodra, gdy miał siedem miesięcy. To dość smutne, że tak młody chow chow ma tak poważne problemy zdrowotne, ale wiele mediów insynuowało, że pies należał do bezdusznego Justina Biebera, który chciał się go pozbyć, bo był chory, co prawdopodobnie nie było prawdą.

Już wcześnie chow chow zyskał popularność w USA

Dość szybko po pierwszych wystawach w Anglii chow chow zaczęto eksportować do USA. W latach 90-tych XIX wieku chow chow brały udział w wystawach w USA, a już w 1903 roku zostały przyjęte do American Kennel Club. Szybko powstały tu również hodowle i kluby. W 1906 roku powstał pierwszy amerykański Chow Club. 

Czy przodkami chow chow są niedźwiedzie?

Legenda, że chow chow wywodzi się od niedźwiedzia i jest ogniwem łączącym niedźwiedzia z wilkiem, istnieje od dawna. To oczywiście bzdura z punktu widzenia genetyki, ale są pewne podobieństwa między chow chow a niedźwiedziami. Oba mają bardzo dużą głowę o podobnym wyglądzie, gęstą sierść i podobny chód, a na dodatek zarówno niedźwiedź, jak i chow chow mają niebieski język. Niedźwiedzie polarne i niektóre niedźwiedzie azjatyckie również mają niebieskie języki. Zwłaszcza jako szczeniaki chow chow z małymi i szeroko rozstawionymi uszami wyglądają bardzo podobnie do niedźwiedzi.

Ekstremalna hodowla prowadzi do chorób

Import do Anglii uratował chow chow przed garnkami Chińczyków i przed wyginięciem, ale hodowla wystawowa niestety nie zawsze wychodziła mu na dobre, zwłaszcza w ostatnich czasach. Wręcz przeciwnie: od końca XX wieku jest coraz więcej skrajnych hodowli, które chcą zrobić z chow chow pluszowego misia. Coraz popularniejsze stało się hodowanie dłuższych futer i grzyw, wymuszano wyraz twarzy przez nienaturalne marszczenie głowy i dłuższe fafle i krótsze kufy, kości stały się cięższe, a pies większy. Odbywało się to bardzo dużym kosztem zdrowia. Psy nie widziały już dobrze, nie chodziły i nie oddychały prawidłowo, cierpiały z powodu za grubej sierści oraz na choroby skóry oraz alergie. Chow chow krótkowłosy został oszczędzony i zdrowszy, ale prawie wyginął, ponieważ był niepopularny.

Możemy mieć tylko nadzieję, że kluby rasowe poważnie traktują zapowiedź zdrowszej hodowli.

Kamienie milowe w hodowli chow chow

• 1893 wpis w Kennel Club
• 1894 uznanie przez Kennel Club jako rasy
• 1895 założenie pierwszego Klubu Chow Chow, ustalenie wzorca rasy
• 1906 założenie pierwszego Klubu Chow Chow w USA
• 1924 założenie Klubu Chow Chow we Francji
• 1930 założenie Klubu Chow Chow w Niemczech