Piękny i uważny sznaucer średni w kolorze pieprz i sól

Sznaucer średni

Nieskomplikowany, zwinny i czujny towarzysz z brodą

Sznaucery to psy średniej wielkości, silne, a przy tym bardzo zwinne, wytrzymałe i pewne siebie. Sznaucery średnie są czujne, ale spokojne i są uważane za nieco bardziej niezależne niż sznaucery miniaturowe i olbrzymy. Ich niezależność może przekształcić się w upór, bo choć lubią (współ)pracować, nie zależy im na przypodobaniu się człowiekowi i zdarza im się kwestionować polecenia. Te łagodne psy są bardzo przyjazne dla swoich ludzi i nadają się również dla rodzin z dziećmi, pod warunkiem, że będą konsekwentnie szkolone i dobrze wychowane. Sznaucery prawie nie linieją i dlatego są odpowiednie dla wielu alergików. Jednak ich szorstka sierść musi być regularnie trymowana. Cechą wyróżniającą sznaucera jest oczywiście jego charakterystyczna broda, która pełniła niegdyś ważną funkcję.

Najważniejsze fakty

  • Zwinny, lubi ruch = cieszy się z 1-2 godzin aktywności fizycznej dziennie
  • Niezależny, uparty i wrażliwy = wymaga bardzo konsekwentnego szkolenia
  • Silny instynkt stróża = ważna jest wczesna socjalizacja i dobre wychowanie
  • Prawie nie linieje, odpowiedni dla wielu alergików = sierść wymaga regularnej pielęgnacji
  • Miły i czuły = dobrze wychowany wspaniały towarzysz i pies rodzinny
  • Figlarny, chętnie pracuje, ale nie zawsze słucha

Sznaucer średni - profil rasy

Wielkość
45,0 - 50,0 cm
Waga
14,0 - 20,0 kg
Długość życia
12 - 14 lat
Klasyfikacja
Pies domowy, stróżujący, towarzyszący i sportowy
Pochodzenie
Niemcy
Sierść
Szorstka okrywa z gęstym podszerstkiem, wymaga trymowania
Charakter
Żywiołowy, czujny, łagodny, figlarny

Charakter

Niezależny, pewny siebie i aktywny towarzysz i stróż

Sznaucery średnie charakteryzują się pewnością siebie i są uważane za nieco bardziej niezależne niż ich więksi i mniejsi krewni, sznaucery olbrzymie i miniaturowe. Jeśli spojrzeć na ich przeszłość, jest to bardzo zrozumiałe, ponieważ jako psy stajenne i biegnące przy powozach często zostawały same. W zależności od linii hodowlanej, cecha ta może być jeszcze dziś mniej lub bardziej obecna. Te bystre psy są niezależne i rozważne, wiele z nich lubi pracować z człowiekiem, ale nie posiadają chęci przypodobania się jak labradory czy pudle.

Sznaucer może więc bardzo lubić kwestionować polecenia i próbować dopiąć swego. Ten upór połączony z inteligencją może czasem doprowadzać początkującego psiarza do rozpaczy.

 

Nawet polecenia, które zostały już wyszkolone, mogą być ponownie kwestionowane. Jeśli nie będziesz konsekwentny, sznaucer może mieć tendencję do samowoli. Będzie więc nadal ochoczo węszyć, gdy go przywołasz. I tego właśnie chcemy uniknąć. 

Bardzo czujny - nie jest to pies dla początkujących

Ponieważ sznaucery cechuje również spora czujność, nie nadają się dla początkujących. Szkolenie psa powinno odbywać się w sposób bardzo konsekwentny i należy poświęcić na to sporo czasu. Konsekwencja nie oznacza surowości, ale to, że poważnie traktujesz komunikację z psem i upewniasz się, że komendy są wykonywane. Powinieneś zawsze być życzliwy i przyjazny, ponieważ sznaucer nie będzie słuchał, jeśli będziesz surowy. Pod krzepkim brodaczem kryje się bowiem wrażliwy pies. Jeśli sznaucer nie będzie cię rozumiał, może głośno szczekać, aby dać o tym znać.

Jeśli sznaucery są przyzwyczajone do obcych w młodym wieku i są konsekwentnie szkolone, są wspaniałymi towarzyszami.

Instynkt łowiecki daje się kontrolować

W dawnych czasach sznaucery polowały na gryzonie. Nawet dziś instynkt łowiecki w stosunku do gryzoni, kotów czy ptaków może być dość silny. Jednak przy dobrze wyćwiczonym przywołaniu i konsekwentnym treningu, zwykle łatwo jest nad nim zapanować. Sznaucery zwykle słabiej reagują na sarny i dziki. Jednak niejednemu właścicielowi sznaucera zdarzyło się, że podczas spaceru pies długo kazał na siebie czekać.

Wytrzymały, wytrwały i chętny do zabawy

Sznaucery to bardzo zwinne psy, które lubią ruch. Nie stają się uciążliwe, jeśli czasem nie masz dla nich czasu i chętnie spędzają dzień przed kanapą, ale potrzebują regularnych ćwiczeń. Codzienne spacery trwające około 1,5 godziny są dla nich wystarczające. Te krzepkie psy cechuje siła i wytrzymałość, gdyż były przyzwyczajone do biegania obok wozów. Dlatego można je zabrać także na jogging, piesze wędrówki czy wycieczkę rowerową. 

Chętnie pracuje

Sznaucery lubią pracować, nawet jeśli nie odgadują i spełniają każdego twojego życzenia. Jeśli dobrze je wyszkolisz i masz ochotę na aktywne spędzanie z nimi czasu, nadają się do wielu psich sportów.

Inteligencja

Sznaucery to bardzo inteligentne i pewne siebie psy, które lubią podejmować samodzielne decyzje.

Koncentracja

Sznaucery średnie to największe uparciuchy z trzech odmian sznaucerów. Często porównywano je do terierów, z którymi nie są spokrewnione. Nie zależy im na tym, żeby ci się przypodobać, ale jeśli będziesz je szkolił z miłością i konsekwentnie, będziesz miał u swego boku gorliwego pracownika.

Energia

Sznaucery są bardzo odporne, zwinne i wytrwałe. Dawniej przez cały dzień biegały obok wozów, a w nocy zdobywały pożywienie poprzez polowanie na szczury w stodole. Dlatego mają dość dużą potrzebę ruchu, którą doskonale zaspokoisz długimi spacerami, joggingiem, wycieczkami rowerowymi lub podobnymi aktywnościami.

Nakład czasu

Sznaucery są nieskomplikowane i wytrzymałe. Poza pielęgnacją sierści (trymowanie, czesanie) są bardzo łatwe w pielęgnacji. Codziennie potrzebują odpowiedniej dawki ruchu, a ich wychowanie może wymagać nieco więcej uwagi, zwłaszcza w pierwszych latach, aby dobrze opanować ich instynkt łowiecki, czujność i upór.

Szkolenie

Szczególnie przywołanie należy bardzo dobrze wyszkolić i warto skorzystać z pomocy szkoły dla psów, ponieważ instynkt łowiecki może być dość silny. Można go jednak kontrolować przy dobrym szkoleniu.

Następujące sporty psów są odpowiednie dla sznaucera:

  • Pies towarzyszący
  • Agility (jeśli ma zdrowe stawy)
  • Obedience
  • Aportowanie

Do mieszkania?

Sznaucery były pierwotnie wykorzystywane jako psy stajenne i gospodarskie i bardzo dobrze czują się na dworze. Oczywiście sznaucer średni może być również szczęśliwy w mieszkaniu, o ile zapewnimy mu wystarczająco dużo ruchu i aktywności, ale należy również pamiętać, że jest bardzo czujny.

Mieszkanie powinno jednak znajdować się na parterze lub mieć windę, ponieważ nie chcesz nosić po schodach sznaucera ważącego 14-20 kg, gdy jest młody, stary lub chory. Poza tym wchodzenie po schodach może być na dłuższą metę szkodliwe dla stawów psa.

Wierność i przywiązanie

Sznaucery są bardzo czułe i wierne.

Instynkt łowiecki

Sznaucery mają instynkt łowiecki, zwłaszcza wobec gryzoni i kotów, gdyż kiedyś polowały w stajniach na szczury i myszy. Jednak dzięki konsekwentnemu wychowaniu i dobremu treningowi przywoływania, w większości przypadków można to kontrolować.

Znoszenie samotności

Jeśli odpowiednio wcześnie i łagodnie nauczysz sznaucera zostawania w domu, będzie bez problemu zostawał sam.

Żaden pies nie powinien zostawać sam na dłużej niż 4 godziny.

Szczekanie

Sznaucery są czujne i meldują nadejście obcych, ale nie mają tendencji do ujadania. Ale lubią też wyrażać swój brak zrozumienia lub niezadowolenie poprzez szczekanie.

Czujność

Sznaucery mają bardzo silny instynkt pilnowania i same z siebie chronią mienie swoich właścicieli. Właściciele powinni kierować czujność sznaucera w pożądanym kierunku poprzez dobre szkolenie i wczesną socjalizację.

Obrońca

Sznaucery są co prawda tylko średniej wielkości, ale ich charakter i czujność sprawiają, że nadają się również jako psy obronne.

Inne psy

Sznaucery zazwyczaj dobrze dogadują się z innymi psami. Nie są awanturnikami, ale są bardzo pewne siebie i nie unikają konfrontacji.

Inne zwierzęta

Ze względu na swój instynkt łowiecki, raczej nie powinny mieszkać pod jednym dachem z kotami czy gryzoniami.

Dzieci

W stosunku do swojej rodziny sznaucery są bardzo przyjazne i łagodne. Ponieważ uwielbiają się bawić, dobrze nadają się również dla rodzin z dziećmi, pod warunkiem, że nauczą się one obchodzić z psem.

Zasadniczo małe dzieci nie powinny być pozostawiane same z psami.

Obcy

Wobec obcych sznaucery mają tendencję do podejrzliwości i pozostają czujne, ale z natury łagodne.

Krótka charakterystyka

Charakter
Inteligencja
Koncentracja
Energia
Szkolenie
Wierność
Szczekanie
Czujność
Odpowiedni
do mieszkania
na polowanie
Znoszenie samotności
Obrońca
dla początkujących
Dobrze dogaduje się z
innymi psami
innymi zwierzętami
dziećmi
obcymi

Zdrowie i pielęgnacja

Sznaucery to bardzo odporne i zdrowe psy

Sznaucery to jedna z niewielu ras psów, które są wciąż bardzo zdrowe, ale jest kilka chorób, na które należy zwrócić uwagę u rodziców szczeniaka przy zakupie.

Choroby

Poniższe choroby występują częściej u sznaucera średniego niż u innych ras psów:

  • Dysplazja stawów biodrowych - psy z hodowli powinny być wcześniej przebadane pod tym kątem 
  • Rak płaskonabłonkowy (kolczystokomórkowy) szczególnie u sznaucerów czarnych (choroba nowotworowa palców)
  • Choroby oczu
    • Zespół suchego oka
    • Zaćma (katarakta)

Inne choroby, które u sznaucera mogą występować nieco częściej niż u innych ras psów:

  • Zwężenie tętnicy płucnej
  • Dysplazja siatkówki

 

Znoszenie upału

Większość sznaucerów źle znosi ciepłe temperatury powyżej 22 stopni i należy je wtedy oszczędzać.

Znoszenie zimna

Ze względu na gęstą okrywę i podszerstek, sznaucery bardzo dobrze radzą sobie z zimną pogodą, pod warunkiem, że mogą się swobodnie poruszać.

Pielęgnacja

Sierść sznaucera wymaga nieco więcej pielęgnacji. Należy ją regularnie szczotkować i trymować, aby zapobiec plątaniu się sierści.

Kąpiel

Kąpiele tak naprawdę nie są konieczne z punktu widzenia psa, chyba że sznaucer zacznie śmierdzieć, bo się w czymś wytarzał. W takim przypadku najlepiej zastosować nawilżający i najlepiej naturalny szampon dla psów. Ponieważ ludzie mają inne pH skóry niż psy, szampony dla ludzi są nieodpowiednie i wysuszają skórę.

Czesanie i szczotkowanie

Gęsty podszerstek i szorstka sierść sznaucera muszą być szczotkowane lub trymowane co najmniej raz w tygodniu. Gęsty podszerstek stanie się sfilcowany, jeśli nie będziesz regularnie usuwać martwych włosów. Jeśli podszerstek jest zbity, skóra nie może już swobodnie oddychać i mogą pojawić się choroby skórne.

Linienie

Sznaucery prawie nie linieją, gdyż nie gubią martwych włosów.

Strzyżenie i trymowanie

Dla zdrowia i wyglądu: sznaucery muszą być regularnie trymowane

Gęsty i szorstki włos sznaucera musi być trymowany. Oznacza to regularną pielęgnację, ponieważ luźne włosy muszą być usuwane.

Hodowcy zalecają usuwanie luźnych włosów za pomocą tępego trymera. W szczególności ważne jest, aby usunąć martwy podszerstek, ponieważ sznaucer sam go nie zrzuci. Jeśli podszerstek nie zostanie wytrymowany, stanie się zbity i sfilcowany, skóra nie będzie już wystarczająco wentylowana i mogą pojawić się wysypki skórne. Poza tym pies wygląda bardzo nieładnie. Zbyt długie włosy na głowie można skrócić za pomocą nożyczek.

Ważne: Sznaucerów nie należy golić, ponieważ uszkadza to strukturę ich włosa. 

Odwiedź fryzjera dla psów, jeśli nie chcesz wykonywać tej pracy samodzielnie

Jeśli nie chcesz wykonywać tej pracy samodzielnie, możesz też odwiedzić zaufanego groomera co najmniej 2-3 razy w roku. Jeśli chcesz, aby twój pies zawsze wyglądał na zadbanego, trymowanie należy wykonać co 4-6 tygodni, ale możesz to również zrobić samodzielnie.

Odpowiedni dla alergików

Sznaucery prawie w ogóle nie zrzucają sierści i nie podlegają sezonowemu linieniu. Należy regularnie usuwać martwe włosy z ich sierści (trymowanie), ponieważ nie wypadają one samoistnie. Dlatego sznaucery mogą być bardziej odpowiednie dla alergików niż inne rasy psów. Jednak żadna rasa psów nie jest hipoalergiczna (gwarantuje, że nie wywoła alergii u ludzi), a alergicy różnie reagują nie tylko na rasy psów, ale nawet na poszczególne psy danej rasy.

Jeśli mimo alergii chciał(a)byś mieć psa, przeczytaj nasz artykuł: Psy dla alergików: życie z psem mimo alergii.

Ślinienie się

Sznaucery mają długi pysk i nie mają tendencji do ślinienia się, chyba że są wpatrzone w jedzenie.

Zdrowie i pielęgnacja w skrócie

Zdrowie
Wytrzymałość
Znoszenie upału
Znoszenie zimna
Choroby
Dla alergików
Pielęgnacja
Kąpiel
Czesanie
Linienie
Strzyżenie
Ślinienie się

Żywienie

Uwaga nadwaga! Sznaucery to łakomczuchy

Łakomstwo

Wiele sznaucerów to łakomczuchy, dlatego należy pilnować zdrowej wagi.

Wygląd

Silny pies średniej wielkości o szorstkiej sierści i charakterystycznej brodzie i brwiach

Sznaucery są silnej budowy, nieco krępe. Jednocześnie są bardzo zwinne, aktywne i wytrzymałe. Ich charakterystycznym znakiem rozpoznawczym jest broda i krzaczaste brwi nad oczami. Sierść jest twarda i szorstka z gęstym podszerstkiem.

Ogon pozostaje naturalny i nie jest już skracany. Wysoko osadzone, wiszące uszy są skierowane do przodu i mają kształt litery V.

Sznaucery średnie są pierwotną i środkową odmianą sznaucera, dorastają do wysokości 45-50 cm i ważą 14-20 kg.

Kolor oczu

Sznaucery mają ciemne oczy.

Sierść

Sierść sznaucera jest bardzo gęsta, a jednocześnie szorstka i i twarda i ma gęsty podszerstek. Wierzchnia okrywa może być nieco dłuższa, ale nie powinna być falista. Znakiem rozpoznawczym jest również stosunkowo twarda broda i krzaczaste brwi.

Maść

Sznaucer średni występuje w dwóch odmianach umaszczenia:

  1. Czysto czarna z czarnym podszerstkiem
  2. Pieprz i sól z szarym podszerstkiem, dozwolone są odcienie od ciemno szarego, żelazistego, po srebrno szary. Okrywa koloru pieprzu powinna być dobrze pigmentowana i jednolicie rozłożona, zawsze z ciemną maską w odcieniu harmonizującym z barwą tułowia. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.

Historia i pochodzenie

Sznaucer: pies stajenny, szczurołap i pinczer szorstkowłosy

Wzorzec FCI

Numer: 182

Pochodzenie

Niemcy

Historia

Historia sznaucera jest ściśle związana z historią pinczera. Zostały wyhodowane pod koniec XIX wieku z południowoniemieckich psów gospodarskich, które w tamtym czasie wyglądały jeszcze całkiem inaczej. Na początku hodowli pinczery i sznaucery były uważane za jedną rasę.

Psy woźniców i stajennych: ratlery i sznaucery

Przodkami dzisiejszego sznaucera były bardzo popularne psy woźniców i stajennych. Ze względu na swoją czujność i mocną budowę idealnie nadawały się jako psy stróżujące przy koniach i powozach. Około 1800 roku pinczery były więc bardzo często trzymane w stajniach dla koni.

Miało to kilka zalet: w nocy pilnowały koni i wozów i niezawodnie donosiły o obcych zbliżających się do stajni. Te czujne psy już wtedy uchodziły za podejrzliwe wobec obcych. W przeciwieństwie do innych ras psów, takich jak szpic, pinczery nie szczekały jednak tak często, co uważano za zaletę.

Pożyteczna broda ratlera

Jednocześnie pinczery okazywały się bardzo przydatne, polując na i zabijając szczury w stajni. To utrzymywało stajnię i jedzenie wolne od natrętnych szczurów, a psy same zdobywały w ten sposób swoje jedzenie. Nazwa ratler(ek) pochodzi od niemieckiego słowa Ratte - szczur. Długa broda szorstkowłosych psów chroniła ich pyski przed ostrymi i niebezpiecznymi zębami szczurów, co było dla nich wielką zaletą. W tym czasie pojawiła się już nazwa sznaucer (niem. Schnauze - morda, pysk).

Pinczery szorstkowłose były szczególnie wytrzymałymi, a przy tym bardzo atletycznymi i zwinnymi psami. Odporność i wytrzymałość były niezbędne, ponieważ psy biegały obok wozów przez cały dzień w każdą pogodę. Nie chodziło co prawda o szybkość i długie dystanse, ale psy były na nogach cały dzień i musiały pilnować koni i wozów, gdy woźnice dostarczali towar lub robili przerwę.

Przodkowie dzisiejszych sznaucerów byli więc bardzo samodzielni i często pozostawiani samym sobie zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia. Choć psy były czujne i podejrzliwe wobec obcych, nie miały być agresywne, bo woźnice mieli na co dzień do czynienia z ludźmi. Jednocześnie miały się dogadywać z dziećmi furmanów w domu.

W tym czasie nie było jeszcze hodowli, selekcja skupiała się wyłącznie na wykorzystaniu psów dla potrzeb woźniców.

Zawody szczurołapów

Podobnie jak w Anglii, również w Niemczech w tym czasie odbywały się zawody w łapaniu szczurów, które miały na celu dostarczenie rozrywki widzom obstawiającym wyniki. Psy zwane jeszcze wtedy pinczerami potrafiły zabić do 500 szczurów w nieco ponad pół godziny.

Od szorstkowłosego pinczera stajennego do rasowego psa sznaucera

W 1878 roku hodowcy rozpoczęli planową hodowlę osobnych ras: pinczerów i sznaucerów. Sznaucer wyróżniał się z grona bardzo różnych jeszcze psów, ponieważ jego sierść była dłuższa i bardziej szorstka dzięki mutacji genetycznej, szczególnie na pysku i nogach. Okrywa ta czyniła go mniej podatnym na warunki atmosferyczne, a broda predestynowała do polowania na szczury, gdyż dobrze chroniła pysk. W tym czasie psy te występowały w wielu kolorach, także z krótszymi kufami i w wielu rozmiarach. Do lat trzydziestych XX wieku sznaucery występowały nawet z czarno-podpalanymi oznaczeniami.

Wraz z rozpoczęciem hodowli kładziono nacisk na harmonijną budowę i na szorstką sierść. Z rozczochranych, niezależnych i nieco grubiańskich psów średniej wielkości, z których niektóre miały nawet lwie grzywy, powstały teraz nieco bardziej eleganckie i jednolite psy. Ich głowa stała się dłuższa, a ciało bardziej kwadratowe i większe.

O ile srebrno-szary kolor występował od początku, to ciemne, prawie czarne psy pojawiły się później. Z czasem sznaucery wolno było hodować tylko w kolorach pieprz i sól lub czarnym. Pieprz i sól to pierwotnie nazwa wzoru tkaniny, który składał się z małych czarnych i białych kostek.

Kamienie milowe w hodowli sznaucerów

  • 1878 Pierwsze oficjalne wystawy z pinczerami (szorstkowłosymi i gładkowłosymi)
  • 1880 Ustalenie pierwszych cech rasy - typ szorstkowłosy występuje w kolorze srebrno-szarym, broda i brwi są jego znakiem rozpoznawczym. W tym czasie sznaucery nadal występują w wielu kolorach, takich jak rudo-żółty, blond, szaro-żółty i szarobiały. Możliwe są również oznaczenia na oczach, kufie i nogach, jak dzisiejsze podpalanie.
  • Od 1886 roku hodowcy pinczerów hodują kolor pieprz i sól. Pies Morro i suczka Hexe Maxa Hartensteina odnosiły sukcesy na wystawach.
  • 1895 Kynolog, hodowca psów i sędzia wystawowy Josef Berta zakłada Klub Pinczera i rozpoczyna systematyczną hodowlę. Wówczas sznaucer figurował jeszcze jako pinczer szorstkowłosy.
  • 1907 Powstanie Klubu Sznaucera w Monachium, który skupiał się na średnich sznaucerach.
  • 1917 Oficjalna zmiana nazwy z pinczera szorstkowłosego na sznaucera. Nazwa sznaucer była już wtedy w użyciu od kilkudziesięciu lat.
  • 1918 Klub Sznaucera w Monachium i Klub Pinczera tworzą razem Klub Pinczera i Sznaucera.
  • 1955 Uznanie sznaucera przez FCI, Międzynarodową Federację Psów Rasowych.
  • Do Polski pierwsze sznaucery miniaturowe sprowadzili niezależnie od siebie Elżbieta Chwalibóg i Władysław Kłodziński w latach 60-tych XX wieku.

Sznaucer średni - podsumowanie

Poszukiwany wysportowany i wyrozumiały właściciel

Sznaucer jest odpornym, wytrzymałym i łagodnym psem średniej wielkości. Sznaucery są krzepkie i chętne do pracy. Są szczęśliwe z właścicielami, którzy są wysportowani, ale powinni mieć już doświadczenie w szkoleniu psów. Czujność, upór i instynkt łowiecki sznaucerów wymagają konsekwentnego szkolenia. Odpowiednio wyszkolony i dobrze wychowany sznaucer jest wspaniałym towarzyszem i łatwo dostosowuje się do życia w rodzinie.

DigiDogs w innych krajach i językach: DeutschlandGreat BritainUnited StatesPolska
Copyright © 2022 DigiDogs, o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie prawa zastrzeżone.
O nas - Stopka redakcyjna - Polityka prywatności