American Staffordshire Terrier

Zajęcia odpowiednie dla amstaffa

W Stanach Zjednoczonych psy rasy American Staffordshire Terrier od dawna cieszą się popularnością ze względu na swoją wszechstronność. Są silne i szybkie, a przy tym inteligentne. Pracują samodzielnie i ambitnie jak teriery.

Amstaffy mają bardzo dobry nos i są doskonałymi psami tropiącymi i poszukiwawczymi. Są również z powodzeniem wykorzystywane w USA jako psy do wyszukiwania narkotyków i materiałów wybuchowych. Są też bardzo dobrymi psami ratowniczymi.

Tropienie, trening posłuszeństwa i zajęcia sportowe to świetne aktywności dla amstaffa. Aby zapewnić psu zajęcie, można stosować proste zabawy w szukanie, ćwiczenia z aportami i torebkami na karmę. Towarzyszenie ludziom w trakcie długich spacerów, joggingu i jazdy na rowerze może zapewnić im aktywność fizyczną. Szczególnie silne amstaffy nadają się również jako psy pociągowe. Do wspólnego treningu posłuszeństwa nadają się: obedience, szkolenie psów towarzyszących, rally obedience, aportowanie i ewentualnie szkolenie kontrolujące instynkt łowiecki.

Potrafią być również rozbawionymi przytulaskami

Psy rasy American Staffordshire Terrier są przywiązane do swoich ludzi i lubią wspólne zajęcia. Bywają również bardzo przytulne i figlarne. Lubią aktywną zabawę, ale należy unikać wszelkich zabaw, które mogą wzmagać u psa instynkt drapieżcy i goniącego. Należą do nich gry z piłką i przeciąganie liny. Świetnie dla amstaffów nadają się za to zabawy w chowanie i szukanie.

Wiele amstaffów lubi także nurkowanie lub treningi flyball. Po prostu sprawdź, co odpowiada twojemu psu i sprawia mu przyjemność.

Czy amstaff to pies rodzinny?

Dobrze zsocjalizowany i wyszkolony, pochodzący z renomowanej hodowli amstaff, któremu zapewni się dość zajęć i aktywności, będzie z pewnością dobrym psem rodzinnym. Psy rasy American Staffordshire Terrier łączy silna więź ze ich stadem ludzkim i często są bardzo przyjazne i cierpliwe w stosunku do dzieci w rodzinie. Od początku XX wieku, a najpóźniej od momentu uznania rasy przez Amerykański Związek Kynologiczny (AKC), amstaffy hodowane są jako psy rodzinne. American Staffordshire Terrier, który miał okazję doświadczyć wszystkich wrażeń z otoczenia i jest dobrze wyszkolony, będzie spokojny i przyjazny. Z zasady jednak psy nie powinny zostawać same z małymi dziećmi. Dotyczy to zarówno jamnika, jak i w jeszcze większym stopniu dużych psów, takich jak rottweilery, owczarki niemieckie czy nawet American Staffordshire Terrier. Niektóre są bardzo przyjaźnie nastawione do wszystkich ludzi, inne początkowo reagują na obcych nieufnie. Oczywiście dotyczy to również dzieci odwiedzających rodzinę. Potrzebny jest tu odpowiedzialny właściciel.

American Staffordshire Terrier i inne psy

Amstaffy mogą wspaniale dogadywać się z innymi psami, ale dorosłe osobniki mogą być bardzo dominujące i agresywne w stosunku do innych psów. Warunkiem uniknięcia problemów jest wczesna i dobra socjalizacja oraz doskonałe szkolenie w zakresie posłuszeństwa.

Amstaff jest psem silnie umięśnionym i powinien być karmiony karmą z dużą zawartością mięsa.

Istnieją bardzo rzadkie przypadki hiperurykozurii u amstaffów. U chorych psów należy stosować dietę o niskiej zawartości puryn.

Historia

Historia American Staffordshire Terriera jest bardzo blisko związana z historią American Pit Bull Terriera, dopóki ich drogi nie rozeszły się w ubiegłym wieku. Przodkami psów rasy American Staffordshire Terrier są dwie rasy psów wywodzące się z Anglii: buldogi staroangielskie i teriery. Na początku XIX wieku buldogi staroangielskie wyglądem znacznie bardziej przypominały dzisiejsze American Staffordshire Terriery niż przerośnięte buldogi angielskie. Aby uczynić buldogi bardziej zwinnymi i szybszymi, skrzyżowano z nimi teriery.

Walki zwierząt już w czasach starożytnych

Kynolodzy przypuszczają, że buldogi, podobnie jak mastify angielskie, wywodzą się od tej samej pierwotnej rasy, psa przypominającego doga z czasów średniowiecza, który był wykorzystywany do polowań na dziki i niedźwiedzie. Zarówno mastify, jak i buldogi były wykorzystywane do polowań, ale podczas gdy większe mastify polowały na niedźwiedzie, mniejsi przodkowie buldogów byli wykorzystywani do polowań na mniejsze zwierzęta. Nawet starożytni Rzymianie sprowadzali silne i zawzięte psy brytyjskie do walk na swoich arenach.

Od połowy XI wieku w okolicach Londynu zaczęto organizować pierwsze walki psów z niedźwiedziami i bykami. Psy, które walczyły z bykami, były nieco bardziej zwinne i smuklejsze niż psy do walki z niedźwiedziami. Te mniejsze prawdopodobnie stały się późniejszymi buldogami angielskimi, a te większe to dzisiejsze mastify.

Istotną cechą psów bojowych było wgryzanie się w walczącego przeciwnika. Szerokie szczęki i mocna siła gryzienia, umożliwiająca trzymanie byka za pysk, to cechy niezbędne dla ówczesnych buldogów, podobnie jak zwinność i odwaga. Krwawy spektakl stawał się coraz bardziej pożądany ze względu na wysokie stawki zakładów, a okrucieństwo wobec byków i psów coraz bardziej rosło. Bardzo smutny rozdział dziejów ludzkości z niewyobrażalnymi okrucieństwami, które nielegalnie mają miejsce do dziś.

Od walk psów do pit bulli

Od XIII wieku popularną rozrywką były walki psów z bykami (bull-baiting), będące w zasadzie zwierzęcym następcą rzymskich gladiatorów. Chleb i igrzyska dla zubożałych, bezmyślnych i bezdusznych mas. Psy chwytały byki za nosy i przytrzymywały tak długo, jak to tylko było możliwe. Okrutne przedstawienie.

W 1835 roku walki zwierząt zostały oficjalnie zakazane w Wielkiej Brytanii, ale tam, gdzie są pieniądze, jest i pomysłowość. W Anglii, Irlandii i Szkocji około 1810 r. robotnicy zaczęli eksperymentować z krzyżowaniem buldogów i terierów. Szukano psa, który łączyłby w sobie temperament i szybkość teriera z siłą ówczesnych buldogów. Chodziło o to, by nielegalne walki odbywały się w formie podziemnych walk psów. W rezultacie powstał pies, który doskonale nadawał się do walki na arenach: silny, odważny i pewny siebie, ale dobroduszny w stosunku do swoich ludzi. Wiele z dzisiejszych ras psów ma swoich przodków w ówczesnych krzyżówkach. American Staffordshire Terrier nie jest wyjątkiem. Areny walki, na których potajemnie odbywały się walki, nazywano dołami (ang. pit). Prawie wszystkie psy, które walczyły w tych dołach ze szczurami, borsukami lub innymi psami, były jeszcze wtedy nazywane pit bullami.

Nie jest jasne, które z terierów zostały wtedy skrzyżowane. Podczas gdy większość kynologów zakłada, że był to wymarły White English Terrier lub Black-and-Tan Terrier, wiele amerykańskich organizacji hodowlanych zakłada, że mógł to być Fox Terrier, ponieważ mówi się, że był on szczególnie szybki i zadziorny.

Hodowla angielska: bojownicy i towarzysze

Wraz z industrializacją i urbanizacją, a także ściganiem nielegalnych walk psów, w Anglii nagle pojawiło się zapotrzebowanie na rasy psów o atrakcyjnym wyglądzie i mniejszej sprawności bojowej. Tak na przykład stopniowo powstał Bull Terrier. Psy te były prawdopodobnie zbyt drogie dla klasy robotniczej i przez długi czas kontynuowano równoległą i nielegalną hodowlę do walk. Wiele z nich zostało wywiezionych do USA, gdzie do 1900 r. walki psów były nadal legalne. Dały one również początek dzisiejszej angielskiej rasie Staffordshire Terrier. 

Z imigrantami do USA

Wraz z angielskimi, irlandzkimi i szkockimi imigrantami w połowie XIX wieku (po zakończeniu amerykańskiej wojny secesyjnej w 1865 roku) do USA przybyły także krzyżówki buldogów z terierami. Przybyły one wraz z zubożałymi robotnikami z angielskiego sektora przemysłowego, którzy spodziewali się lepszej egzystencji w Stanach Zjednoczonych. Aby zarobić pieniądze na zakładach, wkrótce rozpoczęli w USA walki psów. Tutaj hodowano dalej krzyżówki buldogów z terierami. Stały się one nieco większe i cięższe niż ich przodkowie w Anglii. Coraz częściej pojawiały się także nowe nazwy, jak Pit Dog, Pit Bull Terrier, American Bull Terrier czy nawet Yankee Terrier.

Drogi ras Pit Bull Terrier i Staffordshire Terrier rozchodzą się

Zarówno krzyżówki buldogów z terierami były wszechstronnie wykorzystywane na amerykańskich farmach jako psy stróżujące, pracujące i rodzinne, a także hodowane do krwawych walk psów. Interesy hodowlane zaczęły się wcześnie rozdzielać. Podczas gdy jedni hodowali ostre psy na zawody, inni cenili sobie silnego, a jednocześnie dobrodusznego psa rodzinnego, gospodarskiego, a także wystawowego, najpóźniej po zakończeniu I wojny światowej w 1918 roku.

W hodowli psów bojowych nadal kładziono nacisk na użytkowość, a znani hodowcy sprowadzali psy z Anglii. Najbardziej znanym z nich był C.C. Lloyd, który został uznany za współtwórcę rasy American Staffordshire Terrier. Większe psy były poszukiwane do pilnowania gospodarstw i zwierząt gospodarskich i nie jest jasne, czy wybierano do tego celu wyłącznie duże psy, czy też krzyżowano z nimi także inne rasy. Uważa się, że mogły się z nimi krzyżować na przykład boksery, Airedale teriery lub teriery irlandzkie.

Po założeniu United Kennel Club (UKC) w 1898 r., którego celem była hodowla psów bojowych, po raz pierwszy pojawiła się nazwa American Pit Bull Terrier. Ci przodkowie American Staffordshire Terrier i American Pit Bull Terrier stali się znani dzięki ówczesnemu prezydentowi USA Theodorowi Rooseveltowi, który był właścicielem jednego z tych psów.

Do 1936 r. American Staffordshire Terrier i American Pit Bull Terrier stanowiły jedną rasę psów. W 1936 r. krzyżówki buldogów z terierami zostały uznane przez Amerykański Związek Kynologiczny (AKC) za rasę Staffordshire Terrier. Hodowcy i miłośnicy walk psów nie zgadzali się jednak z nazwą rasy, ani z uznaniem i hodowlą ze względu na cechy zewnętrzne. Wybrali nazwę Pit Bull Terrier i nadal organizowali się w UKC. Z jednej strony promowano hodowlę tych ras jako psów pracujących i rodzinnych, z drugiej zaś kontynuowano hodowlę psów bojowych.

Oddzielenie American Staffordshire Terrier od American Pit Bull Terrier nie zawsze było łatwe i jasne. UKC przez bardzo długi czas akceptowała bowiem Staffordshire Terriery z AKC, a niektóre Staffordshire Terriery z AKC brały jeszcze na początku udział w walkach psów. Jednak za czasów prezesury W.M. Whitakera (1948-1964) w Staffordshire Club of America psy bojowe i ich właściciele zostali wyrzuceni z klubu.

W 1972 r. Staffordshire Terrier został przemianowany na American Staffordshire Terrier, aby odróżnić go od angielskiego Staffordshire Bull Terriera, który również został uznany przez AKC.

Kamienie milowe w historii rasy American Staffordshire Terrier

• 1835 Zakaz walk zwierząt w Anglii, nadal trwają nielegalne walki psów
• Od 1865 r. wiele psów przybywa do USA wraz z Irlandczykami, Brytyjczykami i Szkotami
• 1898 Założenie United Kennel Club (UKC), który promował ówczesne Pit Bull Teriery jako rasę, organizował walki psów i ustalał ich zasady
• 1900 Zakaz walk psów w USA (do dziś odbywają się one nielegalnie)
• W 1936 r. American Kennel Club ustanowił wzorzec rasy Staffordshire Terrier i rozpoczęto poważną hodowlę, skupiając się na psach odpowiednich dla rodzin. Powstał Staffordshire Terrier Club of America. Unikając słowa „Pit” w swojej nazwie, AKC wyraźnie chciała zdystansować się od psów bojowych. UKC nadal utrzymał nazwę rasy Pit Bull Terrier
• 1969 Zmiana nazwy na American Staffordshire Terrier, aby odróżnić go od angielskiego Staffordshire Bull Terriera
• W 1972 r. rasa American Staffordshire Terrier została oficjalnie uznana przez FCI