Berneński pies pasterski

Dlatego tak ważne jest, aby poświęcać mu czas i konsekwentnie go wychowywać. Ponieważ berneńskie psy pasterskie późno dojrzewają, osiągają dorosłość dopiero w wieku 2-3 lat. Wychowanie trwa więc dłużej niż w przypadku innych ras psów.

Chociaż mówi się, że berneńskie psy pasterskie mają umiarkowany temperament, w okresie dojrzewania mogą być bardzo pobudliwe. A kto potrafi dobrze obchodzić się z 50-kilogramowym dzieckiem, gdy ciągnie ono na smyczy?

Berneńczyki z niektórych hodowli bywają co prawda raczej powolne i ociężałe, zwłaszcza jeśli są przekarmione. A wiele berneńskich psów pasterskich ma skłonności do łakomstwa. Jednak przekarmianie ich nie jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ wpływa negatywnie na ich stawy i zdrowie. Z kolei bardziej atletyczne berneńskie psy pasterskie potrzebują regularnego ruchu i zadań, które stanowią dla nich wyzwanie umysłowe. Wtedy mogą być zrównoważonymi i dobrodusznymi psami, których wiele osób pragnie dla swoich rodzin.

Berneńczyki potrzebują dużo ruchu, ale niekoniecznie w szybkim tempie

Berneńskie psy pasterskie lubią ruch, ale nie szybki. Nie są czołowymi sportowcami wśród psów, ale uwielbiają aktywność fizyczną ze swoimi ludźmi.

Lubisz jogging lub długie przejażdżki rowerowe? W takim razie berneńczyk nie jest niestety odpowiednim towarzyszem dla ciebie. Berneńczyki kochają natomiast długie spacery i wędrówki oraz uwielbiają się bawić.

Berneńczyk cieszy się z zadań i pożytecznych zajęć

Berneńczyk jest psem pracującym i lubi sensowne zajęcia. Lubi pracować z człowiekiem i dla niego. Jako psy wszechstronne nadają się do wielu psich sportów i zawodów, które nie są nastawione na szybkość, zwinność i dużą liczbę skoków, jak np. agility.

Wrażliwy i niezależny, lubi być nagradzany. Potrafi jednak być uparty, jeśli się go zmusza lub nie rozumie.

Berneńskie psy pasterskie są dużymi, silnymi i szybko rosnącymi psami. Chociaż berneńczyki są bardzo dobroduszne, wymagają konsekwentnego szkolenia ze względu na swoje rozmiary. W okresie dojrzewania mogą być dość temperamentne, a w przypadku braku konsekwencji - uparte i samowolne.

Berneńskie psy pasterskie, jako dawne psy gospodarskie, były bardzo niezależnymi psami pracującymi. Dlatego nie są to psy, które łatwo się podporządkowują. Praca sprawia im jednak wielką przyjemność, jeśli widzą w niej cel. Na presję i przymus mogą reagować uporem, pozytywne wzmocnienie bardzo je motywuje, jak zresztą wszystkie psy. Berneńskie psy pasterskie uczą się dość powoli, ale za to bardzo gruntownie. Chcą podobać się swoim ludziom i rozwiązywać dla nich zadania.

Podobno berneńskie psy pasterskie nie mają instynktu łowieckiego. Ale czy to prawda?

Berneński pies pasterski zdecydowanie nie jest psem myśliwskim. Jako pies gospodarski nie powinien kłusować, dlatego w hodowli często wykluczano tę cechę. Jako psy zaganiające bydło reagują jednak na ruch zwierzyny i istnieją berneńczyki, które gonią zwierzynę. Są to jednak wyjątki i przy dobrym szkoleniu powinno być to łatwiejsze do opanowania niż w przypadku innych ras psów.

Jak berneńczyki dogadują się z innymi psami?

Berneński pies pasterski to spokojny pies, który niełatwo się denerwuje. Większość berneńczyków doskonale dogaduje się z innymi psami. Na dworze są przeważenie przyjazne w stosunku do innych psów lub nie wykazują nimi zainteresowania.
Niekoniecznie dotyczy to jednak młodych samców, które potrafią być dość pewne siebie i dominujące w stosunku do innych psów. Mimo że berneńczyki nie są uważane za agresywne, nie unikają konfrontacji. Wczesna socjalizacja i dobre szkolenie to najlepsze podstawy do wychowania zrównoważonego psa.

Czuły i lojalny

Berneńskie psy pasterskie są bardzo przywiązane do ludzi i chcą spędzać większość dnia ze swoimi opiekunami. Jako psy gospodarskie są przyzwyczajone do obecności ludzi przez cały dzień. Kojec lub życie, w którym regularnie są same przez wiele godzin w ciągu dnia, to nic dla tych czułych i wrażliwych olbrzymów. W związku z tym przebywanie w samotności wymaga wczesnego szkolenia. Psy zasadniczo nie powinny być pozostawiane same na dłużej niż cztery godziny, co w przypadku berneńskiego psa pasterskiego powinno stanowić wyjątek.

Berneńskie psy pasterskie pozostawiają ślady w domu 

Duży i długowłosy pies wnosi do domu sporo brudu po intensywnym ruchu na świeżym powietrzu. Zwłaszcza w czasie deszczu na jego sierści i dużych łapach lubi osadzać się dużo brudu, a latem w jego gęste futro lubią wplątywać się rośliny.

Podczas zmiany sierści, która następuje dwa razy do roku, po całym domu fruwają większe kępki włosów. Można sobie z tym poradzić, szczotkując psa codziennie w tym okresie.

Znakomity pies rodzinny, pod warunkiem, że...

Ponieważ berneńskie psy pasterskie są niezwykle łagodne w stosunku do dzieci i ogólnie mają przyjazne usposobienie, mogą być fantastycznymi psami rodzinnymi.
Należy jednak najpierw zadać sobie poniższe pytania:

• Czy u hodowcy szczenięta były już socjalizowane z dziećmi i innymi ludźmi?
• Te dobroduszne olbrzymy mogą wyglądać jak pluszaki, ale nie są zabawkami dla dzieci i powinny być traktowane poważnie. Jak nauczyć dzieci odpowiedzialnego zachowania w stosunku do psów?
• Berneńskie psy pasterskie są z natury czujne i bronią swojej rodziny przed obcymi. Jak nauczyć je przyjaznego zachowania wobec innych dzieci i osób, które przychodzą do was w odwiedziny?
• Berneńskie psy pasterskie późno dojrzewają, ale bardzo szybko z uroczych szczeniaków stają się pełnymi werwy młodzieńcami. Czy masz czas i chęci, aby konsekwentnie szkolić psa przez pierwsze 1-2 lata i zajmować się nim?
• Jako pies pracujący, berneński pies pasterski potrzebuje zadań, które stanowią wyzwanie zarówno dla jego umysłu, jak i ciała. Czy masz na to wystarczająco dużo czasu?

Berneńskie psy pasterskie mogą więc być fantastycznymi psami rodzinnymi i towarzyszącymi, które uwielbiają przebywać ze swoimi ludźmi przez cały dzień. Warunkiem koniecznym jest jednak dobra socjalizacja i konsekwentne, lecz czułe wychowanie. Jako psy pracujące uwielbiają sensowne zajęcia i dużo ruchu. Wtedy są zrównoważonymi, przyjaznymi i dobrodusznymi psami, o których wielu marzy.

Dieta berneńskiego psa pasterskiego - podobnie jak w przypadku wszystkich żywych stworzeń - ma bardzo duży wpływ na jego zdrowie. Wiele berneńczyków uwielbia jeść i dlatego należy zwrócić uwagę na wagę psa. Nadwaga, zwłaszcza u dużych psów, jeszcze bardziej obciąża stawy. Ponadto nadwaga może znacznie skrócić życie psa.

Ważne wskazówki żywieniowe dla zdrowia stawów w okresie wzrostu: w przypadku dużych i szybko rosnących ras, takich jak berneński pies pasterski, szczególnie ważne jest zadbanie o powolny wzrost. Tylko wtedy stawy i kości psa mogą zdrowo się rozwijać. Na przykład zbyt duża ilość białka, ale także zbyt duża ilość wapnia może łatwo doprowadzić do chorób stawów, na które pies może cierpieć do końca życia.

Unikanie skrętu żołądka

U dużych psów występuje zwiększone ryzyko skrętu żołądka. Mimo że nie zawsze można zapobiec skrętowi żołądka, istnieją pewne działania, które można podjąć, aby mu zapobiec:

1. Podziel dzienną dawkę na dwa posiłki i podawaj psu karmę rano i wieczorem.
2. Przed karmieniem daj psu trochę odpocząć i nie pozwól mu jeść bezpośrednio po bieganiu lub zabawie.
3. Po jedzeniu pies powinien odpoczywać przez co najmniej godzinę i nie powinien się forsować.
4. Nie podawaj psu wieczornego posiłku zbyt późno przed snem, a najlepiej około godziny 17-18. Wiele skrętów żołądka zdarza się w nocy.
5. Sucha karma może pęcznieć w żołądku, co może skutkować skrętem żołądka. Nie dzieje się tak w przypadku karmy mokrej i świeżej.

Historia

Na terenach wiejskich Szwajcarii od wieków żyły duże i silne psy, które mieszkały z ludźmi i pomagały im w pracy. W Szwajcarii oznaczało to dla psa: pilnowanie domu i gospodarstwa, zaganianie i strzeżenie stad bydła oraz ciągnięcie małych wozów z mlekiem i towarami. Psy były związane ze swoją rodziną i nie powinny były kłusować. Berneńczyki mają zatem bardzo naturalne predyspozycje do czujnego stróżowania, zaganiania bydła i lubią być zaprzęgane do wozu. To sprawia, że są to idealne psy pracujące.

Berneński pies pasterski - pies o wielu nazwach

Swoją nazwę berneńskie psy pasterskie zawdzięczają pochodzeniu z okolic Berna. Nazwę tę otrzymały jednak dopiero w 1913 r. w nawiązaniu do innych psów pasterskich. Wcześniej miały wiele nazw: np. „psy serowarów”, ponieważ były psami mleczarzy produkujących ser. Ze względu na swój wygląd otrzymały takie nazwy jak „Gelbbäckler”, czyli psy o żółtych policzkach, ponieważ ich policzki miały złotobrązową sierść, lub „Vieräugli”, czyli czterookie psy, ponieważ podobnie jak u rottweilera i dobermana jasnobrązowe plamki nad oczami wyglądają jak dodatkowe oczy. W związku z tym, że w Dürrbach psy te występowały bardzo licznie i tu rozpoczęły się pierwsze próby wystawowe, rasę tę nazywano początkowo „Dürrbächler”.

Pochodzenia od starożytnych molosów już prawie nie da się zauważyć

Przodków berneńskich psów pasterskich można doszukiwać się w czasach rzymskiej inwazji na Szwajcarię w I wieku p.n.e. Jest bardzo prawdopodobne, że pierwotne psy stróżujące Szwajcarów skojarzyły się z molosami, które towarzyszyły rzymskim legionom.

Rzymianie potrzebowali silnych i ostrych psów do pilnowania swoich obozów i zapasów oraz do zaganiania bydła. Jednak rzymskie molosy nie były dobrze przystosowane do zimnego klimatu szwajcarskich gór. Dlatego idealnym psem była krzyżówka ze szwajcarskimi psami stróżującymi, mniej ostra, ale przystosowana do klimatu.

Później potomkowie tych psów byli wykorzystywani przez tkaczy i alpejskich mleczarzy nie tylko jako poganiacze i psy stróżujące, ale także do przewożenia towarów na targ w wozach.

Dzięki regularnej hodowli „Dürrbächler” zapewnił sobie przetrwanie na początku XX wieku

W połowie XIX wieku Dürrbächler niemal wyginął. Gdyby nie miłośnicy rasy, którzy zdali sobie sprawę z tego, jak ważna jest ich planowa hodowla i popularyzacja w świecie hodowców psów. W poniższej krótkiej chronologii przedstawiono sylwetki ludzi, którzy z powodzeniem podjęli się hodowli berneńskich psów pasterskich:

• W 1899 roku powstaje „Berna” - związek kynologiczny w kantonie Berno.

• W 1902 roku szwajcarska wystawa psów organizowana przez związek Berna w Ostermundigen wystawia cztery Dürrbächlery jako klasę próbną wśród 320 psów. Za inicjatora popularyzacji Dürrbächlera w kręgach kynologicznych uważa się Fritza Probsta (1867-1945), właściciela kawiarni i myśliwego z Berna, który do tej pory hodował psy myśliwskie. Już w dzieciństwie znał i kochał Dürrbächlera i z Berną zaczął popularyzować tę rasę.

• W 1904 roku na Międzynarodowej Wystawie Psów Rasowych w Bernie zaprezentowano siedem psów rasy Dürrbächler, które zwracają uwagę świata kynologii. Cztery z nich otrzymują nagrody i zostają wpisane do Szwajcarskiej Księgi Hodowlanej, w tym suka Belline. Wystawa ta jest traktowana jako sygnał do rozpoczęcia planowej hodowli.

• W latach 1905-1906 fabrykanci z Burgdorfu kupują pierwsze psy hodowlane.

  W 1905 r. grupa fabrykantów z Burgdorfu zaczęła nabywać psy hodowlane. Franz Schertenleib był handlarzem winem, który już w 1892 r. nabył Dürrbächlera i rozpoczął działalność jako hodowca Dürrbächlerów. Kolejną osobą, która mocno zaangażowała się w hodowlę tych psów, był prof. Albert Heim (1849-1937), profesor geologii z Zurychu, który hodował nowofundlandy i był sędzią na wystawach psów. Od 1907 r. do lat 20. XX w. był sędzią berneńskich psów pasterskich i odegrał kluczową rolę w ustanowieniu wzorca hodowlanego dla tych psów na wiele dziesięcioleci. W 1929 r. założył Fundację Kynologiczną swojego imienia.

• W 1907 r. hodowcy z Burgdorfu założyli Szwajcarski Klub Dürrbacha i ustalili charakterystykę rasy. Prezesem zostaje Fritz Probst.

• 1910 - wystawa psów w Burgdorfie: już 107 Dürrbächlerów. W tamtych czasach nie miały jeszcze tak typowego dla dzisiejszych czasów umaszczenia i mogły mieć zarówno brązową, jak i żółtą sierść okrywową, kręcone futro, a nawet kręcone ogony.

• 1913 - zmiana nazwy na berneński pies pasterski w nawiązaniu do innych psów pasterskich. Prof. Albert Heim sugerował zmianę nazwy już wiele lat wcześniej.

•  W 1926 r. amerykański farmer sprowadza do Kansas parę berneńskich psów pasterskich.

• 1954 - uznanie przez FCI.

• Berneńskie psy pasterskie przybyły do Polski z Czech pod koniec lat 70-tych XX wieku. Pierwszy polski miot przyszedł na świat w 1981 roku.

Berneńskie psy pasterskie cieszą się popularnością i uznaniem na całym świecie jako psy rodzinne, towarzyszące i pracujące. Hodowle tej rasy istnieją nawet w Japonii i RPA.

Pokrewne rasy psów - grupa psów pasterskich

Berneński pies pasterski stanowi wyjątek w klasyfikacji ras psów i nie jest wymieniony w grupie psów pasterskich i zaganiających, lecz w grupie z pinczerami, sznaucerami i molosami.

Szwajcarskie psy pasterskie:

1. Berneński pies pasterski

2. Appenzeller

3. Entlebucher

4. Duży szwajcarski pies pasterski