Czekoladowy labrador

Labrador retriever

Pracowity aporter, przyjazny towarzysz

Labrador Retriever należy do brytyjskich psów retrieverów. Angielski czasownik „to retrieve” znaczy aportować, przynosić, odzyskiwać. Jest to pies bardzo chętny do pracy, o dobrym usposobieniu i przyjaznym charakterze. Ma tak zwaną „chęć przypodobania się (ang. will to please)” i chce pracować dla swoich ludzi. Energiczny, kochający wodę sportowiec z wielkim zamiłowaniem do aportowania ma jeszcze jedną pasję, której nie da się ukryć: jedzenie. Linie hodowlane mogą się znacznie różnić zarówno wyglądem, jak i temperamentem, przyjacielskością i chęcią do pracy. Labradory to niezwykle popularne na całym świecie psy do towarzystwa i psy rodzinne. Wspólne życie będzie harmonijne, jeśli weźmie się pod uwagę silną potrzebę pracy i ćwiczeń u tego psa myśliwskiego.

Najważniejsze fakty

  • Pasje: Aportowanie, pływanie i jedzenie
  • Dobroduszny i przyjazny pies rodzinny i do towarzystwa
  • Pełen energii, uwielbiający wodę sportowiec
  • "will to please" = zapał do pracy i inteligencja
  • Różnice w charakterze między linią pracującą i wystawową
  • Niezbędne jest konsekwentne wychowanie i zapewnienie aktywności

Labrador retriever - profil rasy

Wielkość
54,0 - 57,0 cm
Waga
25,0 - 34,0 kg
Długość życia
11 - 13 lat
Klasyfikacja
Aporter, pies wodny i do towarzystwa
Pochodzenie
Wielka Brytania
Sierść
Krótki czarny, żółty lub czekoladowy włos
Charakter
przyjacielski, kocha być użyteczny

Charakter

Przyjazny i uparty pieszczoch czy inteligentny i czujny sportowiec?

Labradory opisywane są jako oddani towarzysze o przyjaznym usposobieniu, którzy nie tylko kochają własną rodzinę, ale są równie otwarci i łagodni wobec obcych ludzi i zwierząt.

Są one uważane za inteligentne, bystre i skłonne do zabawy. Wyróżnia je również szczególna chęć przypodobania się człowiekowi i pracy dla niego.

Jednocześnie są opisywane jako psy bardzo ruchliwe, które potrzebują dużo aktywności w postaci pływania i biegania, a także aportowania lub psich sportów, aby zachować sprawność psychiczną i fizyczną. Labrador to obdarzony świetnym węchem wielki miłośnik wody.

Pierwotnie psy pracujące: psy myśliwskie i aportujące o „miękkich pyskach”

Labradory retrievery należą do grupy psów do aportowania postrzałków drobnej zwierzyny i ptactwa. Oznacza to, że są one wysyłane przez myśliwego po strzale, aby wytropić i przynieść zastrzeloną zwierzynę. Aportują również żywą zwierzynę bez jej ranienia. Aby donieść zwierzynę do myśliwego bez szwanku i oddać ją bez skargi, przydaje tak zwany „miękki pysk” labradora.

Labradory są wykorzystywane przede wszystkim do polowań na drobną zwierzynę. Przy okazji, drobna zwierzyna jest starym terminem, który nie określa dokładnie gatunku zwierzyny, a jedynie oznacza, że niższa szlachta w danym regionie mogła polować na tę zwierzynę. Na grubą zwierzynę polowała natomiast szlachta wyższa.

Drobna zwierzyna łowna obejmuje zwierzynę futerkową, taką jak króliki i zające, ale także borsuki, lisy, a czasem nawet sarny, a z drugiej strony zwierzynę pierzastą, taką jak wszystkie gatunki ptaków, zwłaszcza ptactwo wodne, np. kaczki. Labradory są wykorzystywane przede wszystkim do polowań na kaczki.

Służą one jednak również do tropienia (rannej lub martwej zwierzyny).

Pasja aportowania - co to dokładnie oznacza?

Pasja aportowania drzemie w labradorze praktycznie od urodzenia. Labrador ma bardzo rozwinięte umiejętności aportowania, które może i chce wykorzystać razem z myśliwym podczas polowania.

Już jako szczeniak labrador będzie dumnie nosił przedmioty i z radością je prezentował. Należy kontrolować, jakie to przedmioty, żeby nie brał drogich butów lub telefonów komórkowych, albo żeby nie zrobił sobie krzywdy niebezpiecznie ostrymi lub trującymi przedmiotami. Przynoszenie i oddawanie również należy szkolić przez pozytywne wzmocnienie, a aportowanie powinno polegać na wspólnej zabawie.

Zalecane jest szkolenie, które jest dobrą zabawą zarówno dla człowieka, jak i dla psa. Należy je uprzednio zaplanować, aby nie skończyło się na wiecznym rzucaniu piłek, które nie tylko uszkadza stawy poprzez zbyt gwałtowne ruchy, ale również może niepotrzebnie rozwijać instynkt łowiecki. Zabawy w szukanie, tropienie, a nawet trening z manekinem mogą być świetną zabawą dla labradora.

Labradory uwielbiają wodę

Retrievery zostały wyhodowane głównie jako psy wodne i aportujące do zwierzyny lotnej. W dzisiejszych czasach oznacza to przede wszystkim polowanie na kaczki. Przy każdej pogodzie są gotowe do skoku do wody. Pomyśl o zimnej wodzie Atlantyku podczas kanadyjskiej zimy, a zrozumiesz, co mam na myśli. Dla labradorów zawsze jest sezon kąpielowy, ponieważ w lecie kąpiel jest dobra dla ochłody, a w zimie jest za zimno tylko wtedy, gdy woda jest zamarznięta.

Większość labków trudno powstrzymać przed wskoczeniem do wody, ale można je nauczyć, by wskakiwały do wody dopiero po uzyskaniu pozwolenia. Może to być ciekawy element szkolenia.

Należy regularnie pozwalać labkowi na pływanie i chlapanie, a nawet aportowanie z wody. Niesamowite, ile frajdy sprawia labradorom zabawa w wodzie. Woda powinna być jednak czysta i pozbawiona niebezpiecznych prądów i innych niebezpieczeństw, takich jak statki itp. W lecie niebezpieczeństwo może czaić się w postaci sinic. Mimo, że labradory są dobrymi pływakami, nie należy ich przemęczać.

Wspólne pływanie, wiosłowanie czy SUP z psem (pies w łódce lub na desce, wszystko inne jest zbyt forsowne) może być świetną zabawą dla nich obojga. I oczywiście aportowanie z wody.

Czy łatwo wychować labradora?

Ścisła współpraca z człowiekiem przy polowaniach sprawiła, że wyselekcjonowano przyjaznych towarzyszy i chętne do pracy psy, które bardzo lubią przebywać z ludźmi i mają wesoły i nieskomplikowany charakter. Labradory mają bardzo dobry nos do tropienia zastrzelonej zwierzyny i uwielbiają być użyteczne. Zawsze są gotowe uszczęśliwić swojego człowieka i tylko czekają na zadanie. „Czego mam szukać?”, „Co mogę ci przynieść?”, „Co teraz razem zrobimy?”, „Gdzie mam węszyć?”, odpowiedzi na te pytania zdają się szukać w naszym spojrzeniu i zachowaniu.

To oczywiście niesie ryzyko wielkiej frustracji, jeśli ludzie nie dają psu zadań. W zależności od temperamentu może to prowadzić do niepokoju lub niepożądanych zachowań. Ale to nie jest wina psa.

W zależności od linii hodowlanej, labradory mogą być uparte i zawzięte lub bardzo zmotywowane i szybkie w pracy. Zależy to od ich usposobienia i tego, które cechy dominują.

O labradorach często mówi się, że brakuje im dystansu. Zarówno w kontaktach z innymi psami, jak i z ludźmi, poszukują bliskości. Ich nadmierna wylewność może być czasem uciążliwa i dlatego należy zadbać o właściwe wychowanie.

Jak zapewnić zajęcie mojemu labradorowi? Jakie psie sporty są odpowiednie dla labradora?

W dzisiejszych czasach labradory nie są już przeważnie wykorzystywane do polowań, ale są trzymane jako psy rodzinne i do towarzystwa. 

Aby zapewnić labradorowi odpowiednie ćwiczenia, można wybrać coś z poniższych sportów i zajęć dla psów, które można uprawiać razem i które mogą być świetną zabawą zarówno dla psa, jak i człowieka. Oczywiście pod warunkiem, że pies jest zdrowy i w pełni dojrzały do uprawiania sportu:

  • Aportowanie użytkowe
  • Praca nosem: szukanie i tropienie
  • Sporty wodne dla psów
  • Wspólne pływanie z psem, SUP z psem
  • Agility
  • Obedience

Labradory są również szkolone do pracy jako:

  • Pies ratownik
  • Pies przewodnik dla niewidomych
  • Pies asystent
  • Pies do wyszukiwania narkotyków
  • Dogoterapeuta

Labradory bardzo się od siebie różnią w zależności od linii hodowlanej

Labrador posiada szeroki wachlarz cech charakteru. Występują dwie bardzo różne linie hodowlane, co powoduje, że psy te mają różny temperament, zdolności sportowe, ale także przyjazność i chęć do pracy. Potrzeby i cechy psów mogą się więc bardzo różnić. Warto więc dokładnie przyjrzeć się linii hodowlanej i rodzicom szczeniaka oraz zapytać hodowcę o szczegóły.

Powstały następujące linie hodowlane, które mogą się od siebie znacznie różnić:

  1. Linia pracująca (Field Trial)
    Psy są lżejsze, bardziej atletyczne i długonogie. Chcą uszczęśliwić swojego człowieka i dla niego pracować. Są one zazwyczaj bardzo dobrze przystosowane do polowań. Niektóre labradory z tej linii są bardziej skupione na swoich właścicielach i mogą rozwijać instynkt stróża. Jednocześnie są bardziej temperamentne, ale czasami niestety również bardziej nerwowe.

  2. Linia wystawowa
    Labradory z linii wystawowej są masywniejszej budowy, krótkonożne, a ich hodowla skupia się na wyglądzie. Są mniej wysportowane, czasem wręcz kanapowe, przeważnie mniej chętne do pracy. Są wśród nich psy uparte i wręcz leniwe, ale bywają wśród nich także dobre psy pracujące.

  3. Typ Dual Purpose
    Te labradory są hodowane zarówno ze względu na cechy użytkowe jak i wygląd. W związku z tym psy mogą być mieszanką powyższych cech lub mogą skłaniać się bardziej ku jednej lub drugiej linii.

Dlatego też, w zależności od tego, na co kładziony jest nacisk w hodowli, charakter labradora może wahać się od przyjaznego, wygodnego i upartego do wysportowanego, inteligentnego i czujnego. Przedstawiciele linii wystawowej mają tendencję do stoickiego spokoju, wielkiej życzliwości, ale także pewnej powolności, jeśli chodzi o wykonywanie zadań. Inteligencję, radość z pracy i atletyzm można łatwiej znaleźć w linii roboczej, która jednak jest mniej zrelaksowana i nie zawsze tak przyjazna dla wszystkich innych żywych stworzeń.

Czy labrador nadaje się na psa rodzinnego?

Jego przyjazne nastawienie do ludzi i chęć przypodobania się, wypełniania zadań i robienia wszystkiego dobrze sprawiają, że labrador retriever nadaje się również do harmonijnego życia w rodzinie.

Żaden pies nie wychowa się jednak sam, dlatego labrador potrzebuje jasnych, spójnych i pełnych miłości instrukcji. Szkolenie, a także zajęcia odpowiednie dla tych psów wymagają czasu.

Dlatego przy wyborze labka tak ważne jest, aby zwrócić uwagę na cechy linii hodowlanej i móc potem sprostać jego potrzebom.

Niepożądane cechy możliwe u labradorów srebrnych i mini - uwaga na handel szczeniętami i pseudohodowców

Ponieważ labradory są tak popularne, popyt jest zazwyczaj większy niż liczba odpowiedzialnie wyhodowanych szczeniąt. Nielegalny handel szczeniakami labradorów kwitnie i często można natknąć się na bardzo podejrzane oferty. Warto czekać na psa z odpowiedzialnej hodowli! Wybór pseudohodowcy wiąże się z ryzykiem zakupu chorego i słabo zsocjalizowanego psa, który może mieć problemy ze stawami i nigdy nie będzie normalnie chodził. Dodatkowo kupując od pseudohodowcy, przyczyniasz się do nieludzkiego traktowania zwierząt w hodowli.

U labradorów zdarzają się odstępstwa od wzorca hodowlanego, takie jak np. modne obecnie srebrnoszare labradory. Kolor ten nie został jeszcze uznany, ponieważ srebrnoszare labradory są zazwyczaj hodowane ze stosunkowo niewielkiej puli genów, czego skutkiem często są choroby i niepożądane cechy.

W USA rośnie też popularność mini labradorów i można słusznie zapytać, czy to ma sens. W zależności od hodowli mogły bowiem w ten sposób zostać wyhodowane psy małe, słabe, o złych cechach.

Pięć cech wspólnych dla prawie wszystkich labradorów retrieverów

Bez względu na to, której linii hodowlanej się przyjrzysz, znajdziesz te pięć cech silniej rozwiniętych u labradorów retrieverów niż u większości innych ras psów:

  1. Chęć przypodobania się - Labradory uwielbiają pracować dla swoich ludzi. Do szczęścia potrzebna jest im praca i zadania.
  2. Aportowanie - mają po prostu w genach.
  3. Miłość do wody - woda to ich żywioł.
  4. Łakomstwo - Labradory uwielbiają jeść i niestety nie znają w tym umiaru.
  5. Zimno tak, upał nie Labradory wolą zimno i nie przepadają za upałami.

Inteligencja

Labradory są zwykle obdarzone wysoką inteligencją i chcą z niej korzystać. Istnieją jednak różnice między poszczególnymi liniami hodowlanymi: linia pracująca zwykle odznacza się wyższą inteligencją niż linia wystawowa.

Koncentracja

Labrador retriever kocha być użyteczny i robi wszystko, aby zadowolić swojego właściciela. Istnieją jednak różnice między poszczególnymi liniami hodowlanymi: linia pracująca zwykle odznacza się wyższym zapałem do pracy niż linia wystawowa.

Energia

Labrador retriever jest - oczywiście w zależności od osobnika i linii hodowlanej - psem dość energicznym, który codziennie potrzebuje dużej dawki ruchu. Gdy labrador nie ma wystarczająco dużo ruchu i zajęcia i się nudzi, staje się nieszczęśliwy i musi wyładowywać swoją energię w inny sposób.

Nakład czasu

Energicznemu labradorowi trzeba codziennie zapewnić odpowiednią dawkę ruchu i zajęć, co wymaga sporo czasu. Z kolei pielęgnacja labradora nie jest czasochłonna.

Szkolenie

Aby zapewnić labradorowi odpowiednie ćwiczenia, można wybrać coś z poniższych sportów i zajęć dla psów, które można uprawiać razem i które mogą być świetną zabawą zarówno dla psa, jak i człowieka. Oczywiście pod warunkiem, że pies jest zdrowy i w pełni dojrzały do uprawiania sportu:

  • Aportowanie użytkowe
  • Praca nosem: szukanie i tropienie
  • Wędrówki
  • Jogging
  • Sporty wodne dla psów
  • Wspólne pływanie z psem, SUP z psem
  • Agility
  • Obedience

Labradory są również szkolone do pracy jako:

  • Pies ratownik
  • Pies przewodnik dla niewidomych
  • Pies asystent
  • Pies do wyszukiwania narkotyków
  • Dogoterapeuta

Do mieszkania?

Jeśli zapewnimy mu odpowiednią ilość ćwiczeń umysłowych i fizycznych, labrador nadaje się do mieszkania.

Jako pies wodny i na każdą pogodę, labrador lubi spędzać czas w błocie lub w wodzie, a niektóre lubią tarzać się w martwej rybie. Właściciel labradora musi więc wykazać się pewną dozą tolerancji.

Ponieważ labrador retriever nie należy do lekkich psów (waży około 25-34 kg), mieszkanie powinno znajdować się na parterze lub być dostępne za pomocą windy. Ciągłe wchodzenie po schodach uszkadza stawy labradorów. Jako szczeniak i młody pies nie powinien w ogóle wchodzić po schodach, aby chronić jeszcze nie w pełni rozwinięte kości i stawy. Na starość lub w przypadku choroby nie będziesz w stanie nosić labradora po schodach.

Wierność i przywiązanie

Labradory to bardzo wierni i oddani towarzysze.

Instynkt łowiecki

Labrador ma lekki instynkt łowiecki, zwłaszcza w stosunku do ptaków, ale można nad nim zapanować poprzez konsekwentne wychowanie.

Znoszenie samotności

Jeśli od szczeniaka poprzez konsekwentne, ale łagodne wychowanie przyzwyczaimy naszego labradora do zostawania bez nas w domu, nie powinno to stanowić problemu. Każde zwierzę jest jednak inne i strach przed porzuceniem może występować u niektórych osobników silniej niż u innych.

Zasadniczo nie powinno się zostawiać psów samych na dłużej niż cztery godziny.

Szczekanie

Labradory nie są bardzo szczekliwe. Przedstawiciele linii pracującej szczekają zwykle więcej niż labradory z linii wystawowej.

Czujność

Czujność labradorów jest raczej niska i nie nadają się one dobrze jako psy stróżujące z powodu ich przyjaznego usposobienia. W linii pracującej mogą jednak występować czujne psy.

Obrońca

Labradory są bardzo przyjazne w stosunku do większości ludzi i generalnie nie wykazują instynktów obronnych. Dlatego zwykle nie nadają się jako obrońcy, nawet jeśli ze względu na swój rozmiar mogłyby być dobrymi obrońcami. Zdarzają się oczywiście wyjątki, zwłaszcza w linii pracującej, które bronią swoich właścicieli.

Inne psy

Labradory są przyjazne i otwarte w stosunku do innych zwierząt. Jednak w zależności od socjalizacji i linii hodowlanej, może się to również znacznie różnić. Słabo zsocjalizowany labrador ze złymi doświadczeniami może być również źle nastawiony do innych psów.

Inne zwierzęta

Jeśli labrador w odpowiednim czasie przyzwyczai się do innych zwierząt, takich jak koty, może żyć z nimi w zgodzie. Jego instynkt łowiecki względem ptaków i wiewiórek może być również przeniesiony na koty, jeśli nie zostanie do nich przyzwyczajony jako szczeniak.

Dzieci

Ze względu na ich przyjazność, figlarność i zrównoważony charakter, większość labradorów jest uważana za psy idealne dla rodzin i dzieci.

Może się to oczywiście zależeć od linii hodowlanej i konkretnego psa. Ponadto, niektóre labradory bywają nieokrzesane i mogą w zabawie łatwo przewrócić małe dzieci.

Obcy

Labradory są zazwyczaj przyjazne i otwarte również w stosunku do ludzi, którzy nie należą do ich stada. Zależy to jednak od socjalizacji i linii hodowlanej: słabo zsocjalizowany pies ze złymi doświadczeniami może również niepewnie reagować na obcych.

Krótka charakterystyka

Charakter
Inteligencja
Koncentracja
Energia
Szkolenie
Wierność
Szczekanie
Czujność
Odpowiedni
do mieszkania
na polowanie
Znoszenie samotności
Obrońca
dla początkujących
Dobrze dogaduje się z
innymi psami
innymi zwierzętami
dziećmi
obcymi

Zdrowie i pielęgnacja

Słabe stawy i pseudohodowle

Labradory są pierwotnie zdrową i bardzo wytrzymałą rasą psów. Jednak ze względu na ich popularność, w hodowli nie zawsze przykładano odpowiednią wagę do zdrowia psów.

Pojawili się oczywiście bardzo podejrzani hodowcy i pozbawieni skrupułów handlarze szczeniętami. Jednak również w oficjalnej hodowli - zwłaszcza w Wielkiej Brytanii - kładzie się duży nacisk na wygląd, co niestety może prowadzić do problemów zdrowotnych.

Również moda na np. srebrne labradory czy mini labradory niesie ze sobą zwiększone ryzyko zachorowań z powodu chowu wsobnego i hodowli ze słabymi zwierzętami.

Choroby stawów są jednymi z najczęściej występujących schorzeń u labradorów. Mogą one już u młodych psów prowadzić do bardzo poważnych ograniczeń i znacznie obniżać jakość życia psa, a także jego ludzi. Dzięki operacjom, fizjoterapii i lekom można poprawić jakość życia psa, ale może to wiązać się z wysokimi kosztami.




Wytrzymałość

Zdrowy labrador jest psem bardzo wytrzymałym i łatwym w pielęgnacji.

Choroby

Następujące choroby występują częściej u labradorów niż u innych ras psów:  

  • Dysplazja stawu biodrowego
  • Dysplazja stawu łokciowego
  • Osteochondroza 
  • Enostoza
  • Zapaść powysiłkowa
  • Choroby oczu:
    • Dysplazja siatkówki
    • Postępujący zanik siatkówki
    • Dystrofia rogówki
    • Zaćma (katarakta)
    • Ektropion – odwinięcie powieki
    • Entropion – podwinięcie powieki
  • Parakeratoza nosa

Inne (rzadsze) choroby, które występują u labradorów częściej niż u innych ras psów to:

  • Epilepsja
  • Otyłość
  • Nowotwory komórek tucznych

Uwaga na labradory o srebrnym umaszczeniu i miniaturki

Srebrne labradory nie są zgodne z wzorcem hodowlanym i zostały wyhodowane głównie dla wyglądu, a konkretnie dla rzadkiego i pożądanego koloru, ze stosunkowo niewielkiej puli genów. Przy tej formie chowu wsobnego choroby i zaburzenia zachowania są niestety z góry zaprogramowane!

Mini labradory, które stały się modne zwłaszcza w USA, również nie są uwzględnione we wzorcu rasy, a hodowla na bazie małych, słabych zwierząt także wiąże się z ryzykiem wystąpienia chorób i zaburzeń.

Hodowca może przeprowadzić badania genetyczne lub medyczne na większość chorób u rodziców, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia choroby u szczeniaka. Odpowiedzialni hodowcy chętnie udzielają informacji i posiadają odpowiednie dokumenty dostępne do wglądu. Zapytaj w szczególności o dysplazję i osteochondrozę i poproś o pokazanie szczegółowych wyników badań.

Znoszenie upału

Labradory pochodzą z Kanady, mają gęstą sierść i są przyzwyczajone do pływania w zimnym Oceanie Atlantyckim. Dlatego źle znoszą upały i uwielbiają chłodzić się w wodzie. Nawet najmroźniejsza zima to dla wielu labradorów sezon kąpielowy. Gdy jest ciepło lub gorąco, należy zapewnić im spokojne miejsce w cieniu i nie przemęczać ich.

Znoszenie zimna

Labradory pochodzą z Kanady, mają gęstą sierść i są przyzwyczajone do pływania w zimnym Oceanie Atlantyckim. Dlatego doskonale znoszą zimno i zazwyczaj nie potrzebują w zimie żadnej dodatkowej ochrony.

Pielęgnacja

Wymagania pielęgnacyjne labradora nie są zbyt wygórowane. Gęsta, wodoodporna sierść powinna być od czasu do czasu szczotkowana. Wraz ze zmianą sierści na letnią i zimową, szczotkowanie powinno być dokładne i częstsze.

Sporadyczne kąpiele mogą być konieczne, jeśli labrador wytarzał się w martwych rybach lub spacerował w śmierdzącym błocie, co wielu przedstawicieli tej rasy uwielbia.

Pazury, uszy i oczy powinny być - jak u wszystkich psów - regularnie sprawdzane i w razie potrzeby pielęgnowane.

Kąpiel

Psy nie muszą być regularnie kąpane i myte szamponem. Ponieważ jednak labradory lubią taplać się w błocie i wodzie, a czasami tarzać się w martwych rybach lub innych śmierdzących substancjach, okazjonalna kąpiel może być konieczna.

Gdy kąpiesz psa, używaj łagodnego szamponu dla psów, zawierającego naturalne i nieliczne składniki.

Czesanie i szczotkowanie

Labrador traci dużo sierści, szczególnie podczas jej wymiany wiosną i jesienią, dlatego należy go regularnie szczotkować. W tym czasie warto co 1-2 dni wyczesywać podszerstek odpowiednim grzebieniem.

Linienie

Labrador traci dużo sierści, szczególnie podczas jej wymiany wiosną i jesienią, dlatego należy go zwłaszcza wtedy regularnie szczotkować.

Strzyżenie i trymowanie

Labrador nie musi być strzyżony ani trymowany.

Odpowiedni dla alergików

Labradory tracą dość dużo włosów, zwłaszcza w okresie linienia i w związku z tym nie należą do ras hipoalergicznych, które mają powodować mniej alergii u ludzi.

Ślinienie się

Labradory nie mają tendencji do ślinienia się.

Zdrowie i pielęgnacja w skrócie

Zdrowie
Wytrzymałość
Znoszenie upału
Znoszenie zimna
Choroby
Dla alergików
Pielęgnacja
Kąpiel
Czesanie
Linienie
Strzyżenie
Ślinienie się

Żywienie

Uważaj na nadwagę i dbaj o zbilansowaną dietę

Dieta labradora retrievera - jak wszystkich żywych stworzeń - ma bardzo duży wpływ na jego zdrowie. Zbilansowana i jednocześnie naturalna dieta dostosowana do wieku psa, aktywności fizycznej i indywidualnych potrzeb jest najlepszą podstawą do zachowania zdrowia psa.

W przypadku większych psów, takich jak labrador, sensowne jest podzielenie dziennej porcji żywieniowej dorosłego psa na dwa posiłki, rano i wieczorem. Labrador powinien odpoczywać przed posiłkami i co najmniej godzinę po posiłku, a nie brykać i bawić się, aby nie narazić się na niebezpieczny skręt żołądka.

Większość labradorów jest bardzo żarłoczna i nigdy nie wydaje się być najedzona. Jako właściciel jesteś odpowiedzialny za to, żeby twój labrador utrzymywał zdrową wagę, a jednocześnie spożywał wszystkie ważne składniki odżywcze w optymalnej ilości i formie.

Przekąski i smakołyki świetnie nadają się do szkolenia labradorów. Również te przysmaki powinny być zdrowe i niskokaloryczne i powinny być odliczane od dziennej racji żywnościowej.

Wieloletnie badania przeprowadzone wśród labradorów wykazały, że psy z nadwagą mogą żyć nawet do 20% krócej. I oczywiście stawy, które i tak są często podatne na uszkodzenia, cierpią dodatkowo z powodu nadwagi. Dlatego też ilość karmy i sposób żywienia powinien być dostosowany do wielkości psa i stopnia aktywności fizycznej.

Łakomstwo

Labradory bywają niezwykle żarłoczne i gdyby to tylko od nich zależało, mogłyby jeść bez przerwy. W związku z tym mają też tendencję do nadwagi, której odpowiedzialny właściciel powinien zapobiegać.

Dlatego pilnuj wagi psa i trenuj z nim, aby nie jadł niczego na spacerach.

Wygląd

Sportowa sylwetka z szeroką głową i ogonem wydry

Labrador retriever jest psem silnie zbudowanym, o dość szerokiej głowie i masywnym ciele. Charakterystyczna dla labradora jest krótka, gęsta, ale gładka i wodoodporna sierść oraz tak zwany ogon wydry, który jest bardzo gruby u nasady i ma dużo sierści. Sierść labradora ma gęsty podszerstek.

Istnieją dwie linie hodowlane tej rasy, które charakteryzują się bardzo różnymi cechami: tak zwana „linia wystawowa” to psy bardzo masywne, krótkonogie i cięższe, a „linia pracująca” to psy lżejsze, szczuplejsze i bardziej temperamentne, które zazwyczaj lepiej nadają się do uprawiania sportów.

W zależności od płci i linii hodowlanej, labradory ważą 25-34 kg i osiągają 54-57 cm wzrostu. Są więc uważane za psy średniej wielkości.

Kolor oczu

Labradory mają brązowe oczy

Sierść

Labrador ma krótką, gęstą, gładką i wodoodporną sierść z gęstym podszerstkiem.

Maść

Pierwotnie labrador występował tylko w kolorze czarnym. Później uznano również jednobarwny żółty kolor sierści, który obejmuje odcienie od jasnokremowego do rudego.

Brązowe labradory zostały oficjalnie dopuszczone do hodowli dopiero w 1964 roku. W hodowli dozwolone są również małe białe plamki na przedpiersiu.

Labradory srebrne lub szare nie są jednak uwzględnione w żadnym wzorcu hodowlanym. Ze względu na chów wsobny, mogą u nich częściej występować choroby i cechy odbiegające od normy.

Historia i pochodzenie

Historia labradorów zaczyna się już w czasach Krzysztofa Kolumba

Wzorzec FCI

Numer: 122

Pochodzenie

Właściwym krajem pochodzenia labradora jest Kanada, ale pierwsza hodowla miała miejsce w Anglii.

Historia

Jak w przypadku większości ras psów, istnieje wiele opowieści i teorii na temat pochodzenia labradora retrievera, które są trudne do sprawdzenia pod kątem ich prawdziwości. Ale najbardziej prawdopodobna teoria sięga czasów Krzysztofa Kolumba, kiedy to ok. roku 1500 Brytyjczycy podróżowali po wschodnim wybrzeżu Nowej Fundlandii w pobliżu St. John's w celach handlowych i zaczęli się tam osiedlać.

Przypuszczalnie to Anglicy przywieźli ze sobą na Nową Fundlandię wiele różnych ras psów, takich jak psy wodne, bloodhoundy, psy pasterskie i spaniele, które następnie dały początek nowej rasie psów, która mogła najlepiej sprawdzić się na Nowej Fundlandii.

Ci sami przodkowie u wszystkich retrieverów, a także u nowofundlandów i landseerów

To właśnie od tych psów z Nowej Fundlandii wywodzi się nie tylko labrador retriever jako współczesna rasa, ale także wszystkie inne retrievery lub uznane aportery:

  • flat-coated retriever
  • Chesapeake Bay retriever
  • golden retriever
  • curly-coated retriever 
  • retriever z Nowej Szkocji
  • i właśnie labrador retriever

Od tych przodków wywodzą się także nowofundlandy i landseery, które z kolei należą do psów górskich.

Już wtedy psy te posiadały cechy tak popularnego obecnie labradora retrievera, miały bowiem bardzo zrównoważony i łagodny charakter, silne zamiłowanie do wody i do aportowania, były doskonałymi tropicielami i były średniej, a więc jeszcze poręcznej wielkości.


Skąd pochodzi nazwa labrador retriever?

Labrador Retriever ostatecznie otrzymał swoją nazwę od półwyspu Labrador, ponieważ jego przodkowie, psy św. Jana (tj. mniejszy wariant psów nowofundlandzkich), pochodzili ze wschodniego wybrzeża Kanady, z obszaru, który obecnie nazywa się Nowa Fundlandia i Labrador.

Angielski czasownik „to retrieve” znaczy aportować, przynosić, odzyskiwać. Ten pies, który uwielbia pływać, pomagał rybakom w ich pracy od początku XXVII wieku, odzyskując liny i sieci i przynosząc ryby, które wypadły z sieci rybackich. Prawdopodobnie pies ten już wtedy był coraz częściej wykorzystywany również do polowań na ptactwo wodne i był doskonałym aporterem i psem wodnym.

Psy te miały krótki, wodoodporny włos przystosowany do lodowatych wód północnego Atlantyku. Radość labradora, zarówno ta związana z aportowaniem jak i z wodą, jest głęboko zakorzeniona w jego pochodzeniu i w jego duszy. Te wczesne labradory były jeszcze umiarkowanie duże i mogły mieć kręconą sierść. W tym czasie nie prowadzono jeszcze planowej hodowli.


Psy św. Jana jako przodkowie retrieverów

Jednak dzisiejsza rasa psów labrador retriever została wyhodowana dopiero w XIX wieku w Anglii. Na początku XIX wieku kwitł handel między Anglią a Nową Fundlandią, a angielski pułkownik o nazwisku Peter Hawker często podróżował po Nowej Fundlandii swoim szkunerem i donosił o dwóch typach psów: dużych „nowofundlandach” i mniejszych „psach św. Jana”, które opisał bardziej szczegółowo w książce w 1814 roku.

Pułkownik Peter Hawker docenił zdolności tych psów, które radośnie aportowały nie uszkadzając zdobyczy, czyli miały tzw. „miękki pysk” i sprowadził kilka psów św. Jana do Anglii.

Brytyjskie i szkockie ziemiaństwo rozpoczyna hodowlę retrieverów

Hodowla psów w tych czasach była wyłączną domeną ziemiaństwa, które posiadało również majątki i zasoby zwierzyny łownej. W połowie XIX wieku 3. hrabia Malmesbury (1807-1889) w południowej Anglii i 5. książę Buccleuch (1806-1884), a także jego brat lord John Scott (1809-1960) w Szkocji rozpoczęli hodowlę labradora retrievera. Hodowcą był również 10. lord Home (1761-1849).

W XIX wieku rasa labrador retriever została zdefiniowana i ustandaryzowana przez tych brytyjskich hodowców. Labrador został wyhodowany jako pies myśliwski do przynoszenia postrzelonej zwierzyny na wodzie (kaczki) i na lądzie (bażanty i zające).

W XIX wieku, szczególnie wysokie podatki od psów w Kanadzie doprowadziły do ograniczeń w ich hodowli. Angielskie przepisy dotyczące kwarantanny uniemożliwiły dalszy import psów do Anglii, tak że dzisiejsza rasa labrador retriever rozwinęła się w Anglii, chociaż pierwotne psy pochodziły z Kanady.

Pierwotnie wszystkie labradory były czarne. Pierwszy żółty labrador pojawił się około 1899 roku, podobnie jak pierwsze brązowe (wątrobiane lub czekoladowe) labradory.

W porównaniu z innymi rasami labrador retriever nie jest bardzo starą rasą psów i został uznany przez angielski Kennel Club dopiero w 1903 roku, a przez amerykański Kennel Club w 1917 roku. Angielski klub rasy labrador został założony w 1916 roku przy silnym wsparciu Lorda Knutsforda (Munden Kennel) i Lorny hrabiny Howe (Banchory Kennel). Klub żółtego labradora powstał dopiero w 1925 roku.

Pies o imieniu Malmesbury Tramp jest uważany za jednego z przodków współczesnego labradora. Wyhodowała go Lorna, hrabina Howe, która była wielką miłośniczką i hodowczynią labradorów. W jednej z książek o labradorach napisała: „Labrador, który raz zawładnie twoim sercem, pozostanie w nim na zawsze”.

Labrador retriever - podsumowanie

 

Labrador ma bardzo przyjazną naturę i chce się podobać swojemu człowiekowi. Ten uwielbiający wodę sportowiec potrzebuje zadań i wystarczającej ilości ruchu. Wtedy może też oddawać się swojej drugiej pasji - jedzeniu, nie tracąc przy tym szczupłej sylwetki. Poziom energii i zapału do pracy może się bardzo różnić zależnie od linii hodowlanej. Labradory są dobrymi psami rodzinnymi, pod warunkiem, że ich potrzeba ruchu i aktywności zostanie zaspokojona.

DigiDogs w innych krajach i językach:
Copyright © 2021 DigiDogs, o ile nie zaznaczono inaczej. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Stopka redakcyjna - Polityka prywatności