Jack Russell terrier

Pies myśliwski

Jack Russell teriery były i nadal bywają hodowane jako psy czysto robocze do polowań pod ziemią. Nazwa terrier wywodzi się od łacińskiego słowa terra, oznaczającego ziemię. W Anglii i Australii często jeszcze hoduje się je jako psy myśliwskie, w Polsce zdarza się to rzadziej. Jednak cechy związane z polowaniem kształtują charakter i naturę tych psów tak mocno, że należy o nich wiedzieć, jeśli chce się zrozumieć Jack Russell teriera, jego pasje i potrzeby. Nie zawsze idą one w parze z naszym wyobrażeniem o idealnym nieskomplikowanym psie rodzinnym lub miejskim. Co nie znaczy, że Jack nie może się nim stać, pod warunkiem, że odpowiednio zaspokoimy jego potrzeby.

Jako pies myśliwski silnie reagują na bodźce ruchu i ścigają swoją ofiarę, do wielkości lisa, w głąb jamy. Na spacerach Jack Russell lubi zatem zbaczać i dobrze jest odpowiednio wcześnie interweniować. Dobrze jest też wiedzieć, że Jack Russell teriery polują na zwierzynę która umie się dobrze bronić i zazwyczaj sama jest drapieżnikami. Polują np. na lisy, borsuki, szczury, wydry, węże, kuny, łasice, które mogą też gryźć i zabijać, a w myślistwie nawet powinny.

Choć wydaje się mały i uroczy, Jack Russell jest odważny i nieustraszony. Wczesne szkolenie lub dobre szkolenie w celu zapanowania nad instynktem łowieckim może być pomocne, aby Jack Russell mógł również biegać swobodnie w naturze, bez ciągłego uciekania, co może być nie tylko denerwujące, ale także niebezpieczne.

Mały pies o niskim progu frustracji

Mimo że Jack Russell teriery są zazwyczaj przyjaźnie nastawione do ludzi i innych psów i jest to wyraźny cel hodowlany, to jeśli pies jest nieszczęśliwy, prawdopodobieństwo, że ugryzie jest wyższe niż u psów innych ras. Na szczęście nie ma to odzwierciedlenia w statystykach ugryzień. Często jednak pies ten jest pewny siebie i dominujący wobec innych psów, nawet znacznie większych, i lubi wszczynać bójki. Swoją miłością do kopania Jack Russell doprowadził na skraj szaleństwa już niejednego właściciela ogrodu. Niektórzy polecają kącik w ogrodzie, gdzie terier może oddawać się swojej pasji.

Jack Russell niezbyt dobrze radzi sobie z frustracją i musi się tego powoli uczyć. Wiele Jack Russell terierów nie lubi zostawać samych i wyraża to poprzez głośne szczekanie, a czasem niszczycielską wściekłość. Oczywiście to wszystko nie musi być regułą, ale prawdopodobieństwo jest większe niż w przypadku innych ras psów. Pomaga spokojne wyznaczenie granic, wczesne przyzwyczajenie psa do ludzi i innych psów oraz szkolenie go z miłością, ale konsekwentnie.

Od myśliwego wymagana jest samodzielność i zaangażowanie

Kiedy Jack Russell goni za zwierzyną, musi podejmować samodzielne decyzje. Jednak ta niezależność może czasem utrudniać szkolenie. Mianowicie, gdy Jack Russell uzna, że inne rzeczy są o wiele bardziej ekscytujące niż wyobrażenia jego właściciela. To właśnie tutaj potrzebna jest cierpliwość i konsekwencja, ale także asertywność oraz doświadczenie. Te sprytne maluchy szybko się uczą, nawet tego, czego nie powinny.

Bardzo lubi też pilnować

Jack Russell teriery są bardzo czujne i odważne. To predestynuje je nie tylko do polowań, ale także czyni z nich bardzo dobre psy stróżujące, które lubią obwieszczać obcych głośnym szczekaniem. Mimo że są małe, są bardzo twarde i mają mocny zgryz. To zachęca je do obrony także swoich właścicieli.

Są również niezwykle żywiołowe, zwinne i ciekawskie, a czasami mogą stać się nadpobudliwe. Aby nie dopuścić do tego, by wieczorem stały się nadpobudliwe jak małe dzieci, dobrze jest przyzwyczaić Jacka do faz odpoczynku już w młodym wieku i zaoferować mu wcześniej wystarczająco dużo zajęć. Pomocna może być również zorganizowana codzienna rutyna, w której terier uczy się, kiedy wolno mu się wyszaleć, a kiedy następuje okres odpoczynku.

Jack Russell jest prawie zawsze zajęty. Tylko od ciebie zależy, czym się zajmie

Ze względu na wysoki poziom energii oraz inteligencję i wytrzymałość Jack Russell teriery nadają się do wielu psich sportów i są dobrymi towarzyszami na spacerach, podczas joggingu, a nawet na rowerze. Agility, taniec z psem, nauka sztuczek, frisbee - to wszystko idealnie nadaje się dla Jack Russell terierów.

Dieta Jack Russell terriera - podobnie jak wszystkich żywych istot - ma bardzo duży wpływ na jego zdrowie.

JRT nie są szczególnie duże, właściciele powinni zadbać o to, aby pies utrzymywał zdrową wagę, jednocześnie spożywając wszystkie ważne składniki odżywcze w optymalnej ilości i rodzaju.

Dlatego należy koniecznie dostosować ilość pokarmu i dietę do wielkości psa i poziomu jego aktywności ruchowej.

Jeśli Jack Russell terrier cierpi na hiperurykozurię, dieta niskopurynowa pomoże mu uniknąć tworzenia się kamieni moczowych i ochroni nerki.

Historia

Nietypowa historia: duchowny z pasją do polowań hoduje psy

Jack Russell terrier zawdzięcza swoją hodowlę brytyjskiemu pastorowi z Devon żyjącemu w XIX wieku. Wielebny Jack Russell (1795-1883) był duchownym, ale jednocześnie miał wielką pasję: konne polowanie na lisy, które uprawiał aż do śmierci w wieku 88 lat.  Do polowania na lisy potrzebował małych psów, które mogłyby wypędzić lisa z jego nory.

Teriery i ziemia

Zazwyczaj do polowań na lisy używano małych terierów, a mianowicie foksterierów. Słowo terier pochodzi od łacińskiego terra=ziemia, ponieważ psy te tropią swoje ofiary również pod ziemią w norze. Te małe teriery miały zbyt krótkie nogi, aby podążać za końmi i sforą. Podczas polowania na lisy zabierano je konno i dopiero przy lisiej jamie spuszczano z powrotem na ziemię. Wielebny Russell preferował jednak teriery o dłuższych nogach, które mogły same podążać za końmi oraz psami myśliwskimi. Był to początek jego własnej hodowli z suką teriera o imieniu Trump, która jest uważana za prekursorkę rasy.

Wśród przodków są bulterier i beagle

O ile Wielebny najprawdopodobniej krzyżował ze sobą teriery, aby uzyskać dobre psy użytkowe, to krzyżowanie z innymi rasami nastąpiło prawdopodobnie później. Przyjmuje się, że bulteriery przyczyniły się do agresywności i siły Jack Russell terriera, a także do ich białego umaszczenia. Jasny kolor był pożądany, aby móc dobrze odróżnić teriera od lisa podczas polowania. Dlatego nawet dziś JRT powinien mieć co najmniej 51% białego futra. Niestety bulteriery były zbyt ostre do polowań na lisy i często same zabijały lisa, więc ta krzyżówka nie okazała się dobrym pomysłem. W rezultacie skrzyżowano potem miniaturowe beagle, aby uzyskać łagodniejsze psy i położyć większy nacisk na gonienie i szczekanie niż na zabijanie.

Hodowla i uznanie rasy w Australii - jak do tego doszło?

W połowie XIX wieku do Australii sprowadzono lisy, które szybko się tam rozprzestrzeniały. W związku z tym potrzebne były teraz psy do polowań i wiele foksterierów zostało sprowadzonych z Anglii. Foksteriery są większe niż Jack Russell teriery, a ponieważ australijskie lisy zadomowiły się w króliczych norach, mniejsze teriery pastora Russella były bardzo cenione w Australii. Niestety, izolacja rasy na kontynencie australijskim doprowadziła do silnego chowu wsobnego. Jack Russell Terrier Club of Australia został założony w 1972 roku i uznany przez australijską radę kynologiczną w 1991 roku. Stąd pochodzenie rasy z Australii, a nie z Wielkiej Brytanii.

Późne uznanie rasy w Europie i USA wynikało ze snobizmu?

Dopiero w 2000 roku rasa została uznana przez FCI, a w USA w American Kennel Club jako Russell Terrier dopiero w 2012 roku. United Kennel Club uznał krótkonożnego Russell Terriera w 2001 roku i zmienił jego nazwę na Jack Russell Terrier w 2009 roku.

W Anglii, Irlandii i Australii teriery z dłuższymi nogami są znane jako Parson Russell Terrier, podczas gdy krótkonożny Russell Terrier jest nazywany Jack Russell Terrier.

Dlaczego tak się stało? W Anglii i USA Jack Russell teriery miały własne możliwości rejestracji. Hodowcy nie byli zainteresowani formalnym uznaniem, ponieważ obawiali się, że ze względu na wystawy psów, psy będą hodowane dla ich wyglądu, zamiast dla ich temperamentu i cech roboczych. Nie chcieli tego zrobić ani psom, ani wielebnemu Jackowi Russellowi.

Słynny pies-saper

Jack Russell terrier o imieniu Patron zasłynął z wykrywania min. Podobno wykrył ponad sto min w Ukrainie i został publicznie odznaczony medalem przez ukraińskiego prezydenta Zełenskiego. Niebezpieczne misje Patrona można nawet śledzić na Instagramie.