Zdrowie

Czy mój pies może jeść rabarbar?

Rabarbar (nazwa botaniczna: Rheum rhabarbarum) jest bardzo niskokaloryczny (tylko 12 kcal/100 g) i zawiera ważne witaminy, przeciwutleniacze i minerały. Jednak nie każdy pies lubi kwaśny smak rabarbaru. Jeśli zastanawiasz się, czy twój pies może jeść rabarbar, odpowiedzi znajdziesz tutaj.

Tak czy nie?

Psy mogą jeść rabarbar pod pewnymi warunkami. Zawarty w nim kwas szczawiowy może być niebezpieczny, dlatego przy podawaniu rabarbaru należy zwrócić uwagę na kilka kwestii. Niektóre psy powinny jednak całkowicie unikać rabarbaru.

Przedstawiamy zalety i wady rabarbaru dla psów oraz podpowiadamy, jak najlepiej podawać go swojemu psu.

Zalety

Kwaśny i zdrowy

Odprężone mięśnie, zdrowe serce, mocne kości i zęby
Rabarbar zawiera 290 mg/100 g potasu, który reguluje zawartość wody w komórkach i jest niezbędny do pracy serca i nerwów. Ma łagodne działanie odwadniające i odtruwające. Rabarbar zawiera również zaskakująco dużo wapnia (86 mg/100 g) jak na warzywo o tak małej ilości kalorii. Wapń jest ważny dla budowy kości i zębów.
Poprawa odporności i zdrowe komórki

Rabarbar zawiera beta-karoten (61 µg/100 g), prowitaminę witaminy A, która jest bardzo silnym przeciwutleniaczem i może zmniejszać zachorowalność na raka i choroby układu krążenia. Ponadto jest to witamina wzmacniająca wzrok. Obecna jest również witamina C, która wspomaga działanie antyoksydacyjne i wzmacnia układ odpornościowy. W przeciwieństwie do ludzi, psy mogą same wytwarzać witaminę C w swoim organizmie, ale suplementacja może być pomocna. Nie należy również zapominać o zawartości kwasu foliowego, który jest ważny dla zdrowego rozwoju komórek.
Szczupła sylwetka
Rabarbar ma tylko 12 kcal/100 g i dlatego może być podawany także psom, które powinny schudnąć.
Zdrowe jelita, sprawne trawienie
W umiarkowanych ilościach kwas szczawiowy przyspiesza trawienie, co oczywiście nie jest korzystne dla psów z biegunką. Jednocześnie kwas szczawiowy może zabijać złe bakterie w jelitach.

Wady

4 niebezpieczeństwa, na które należy uważać przy podawaniu rabarbaru

Rabarbar zawiera dużo kwasu szczawiowego

Rabarbar, szpinak, a także buraki zawierają dużo kwasu szczawiowego. Surowy rabarbar ma średnio 805 mg/100 g. Kwas szczawiowy w dużych ilościach jest toksyczny dla ludzi i psów. Jest on również niezdrowy z innych powodów, ponieważ w organizmie tworzy szczawian wapnia, który musi być wydalany z moczem. Jeśli pies spożyje zbyt dużo kwasu szczawiowego lub nie jest w stanie wydalić szczawianu wapnia przez nerki z powodu ograniczonej funkcji nerek lub zbyt małego spożycia wody, może dojść do powstania kamieni nerek lub pęcherza moczowego. Psom, które mają problemy z nerkami lub generalnie piją zbyt mało wody, nie powinno podawać się rabarbaru. Istnieją rasy psów, które mają szczególną skłonność do tworzenia kamieni pęcherza moczowego, takie jak: bichon frise, Dandie Dinmont terrier, Lhasa apso, pudel miniaturowy, sznaucer miniaturowy, shih tzu i yorkshire terrier. Psy tych ras również nie powinny jeść rabarbaru.
Rabarbar może niszczyć zęby

Ponadto kwas szczawiowy atakuje zęby na trzy sposoby: kwas uszkadza szkliwo zębów i w połączeniu z wapniem tworzy niebezpieczny osad nazębny, a wapń związany z kwasem szczawiowym jest usuwany z organizmu.
Uwaga: surowe liście rabarbaru są trujące
Liście rabarbaru zawierają szczególnie dużo kwasu szczawiowego, a jego zawartość może być tak wysoka, że może stanowić zagrożenie dla psa. W przypadku zatrucia liśćmi rabarbaru należy działać szybko i skontaktować się z lekarzem weterynarii. Więcej informacji na temat objawów i postępowania w przypadku zatrucia można znaleźć tutaj: Zatrucia u psów: unikanie, rozpoznawanie i leczenie.
Nie nadaje się dla szczeniąt, młodych psów i psów z zaburzeniami metabolizmu żelaza
Ponieważ kwas szczawiowy wiąże minerały, takie jak żelazo, ale także wapń w organizmie i przekształca się w szczawian wapnia, zbyt duża ilość kwasu szczawiowego pozbawia organizm wapnia. Jest to szczególnie niezdrowe dla rosnących psów, takich jak szczeniaki i młode psy, ponieważ ich kości wciąż się rozwijają i potrzebują do tego wapnia. Jednocześnie rabarbar zawiera dość dużo wapnia (86 mg/100 g), nadwyżkę w stosunku do zaledwie 19 mg fosforanów. W przypadku szczeniąt i młodych psów rozsądny jest stosunek wapnia do fosforu wynoszący 1,3:1.

Dobra rada: Jak zmniejszyć zawartość kwasu szczawiowego w rabarbarze

Zawartość kwasu szczawiowego w rabarbarze można dość łatwo zmniejszyć: podczas gotowania rabarbaru kwas szczawiowy przechodzi do wody, w której się gotuje. Jeśli następnie odcedzi się wodę i poda ugotowany rabarbar, zawartość kwasu szczawiowego można zmniejszyć nawet o 70%. Jeśli jednak chcesz uniknąć ewentualnych niebezpieczeństw, lepiej w ogóle nie włączać rabarbaru do diety psa. Po ugotowaniu na parze rabarbar zawiera tylko około 260 mg kwasu szczawiowego na 100 g rabarbaru.

Podawanie

Jak najlepiej podawać rabarbar psu

Ugotuj go
Jak opisano powyżej, ważne jest, aby zmniejszyć wysoką i szkodliwą zawartość kwasu szczawiowego w rabarbarze poprzez gotowanie i odsączenie wody z gotowania.
Nie używaj liści
Liście rabarbaru zawierają dużo kwasu szczawiowego i nie należy ich w ogóle podawać. Należy również zachować ostrożność w ogrodzie: psy nie powinny jeść liści rabarbaru.
Nie podawaj rabarbaru w postaci kompotu lub ciasta
Cukier jest zakazany dla psów.
Ekologiczny i regionalny
Najlepiej wybierać regionalne produkty ekologiczne, aby nie zawierały pestycydów i nie były uprawiane z użyciem sztucznych nawozów.

Ile rabarbaru może zjeść mój pies?

Aby określić dzienną dawkę warzyw dla twojego psa, najlepiej skorzystać z wytycznych diety BARF.

Dzienna porcja pożywienia dla psa to około 3% masy jego ciała.
W diecie BARF porcja warzyw i owoców w karmie powinna stanowić ok. 20% całkowitej ilości.
Dwie trzecie stanowią warzywa, a jedną trzecią owoce. Około 13% dziennej porcji stanowiłyby zatem warzywa.
Dorosły pies ważący 10 kg otrzyma więc dzienną porcję warzyw wynoszącą ok. 40 g. Dużą część racji żywnościowej powinny jednak stanowić warzywa szczególnie odpowiednie dla psów, do których nie zalicza się rabarbaru.
15-20 g rabarbaru od czasu do czasu to zatem orientacyjna porcja dla psa o wadze 10 kg.

Uwaga: racje żywnościowe w diecie BARF powinny być obliczane indywidualnie dla danego psa w zależności od jego wieku, rasy, wielkości, wysiłku fizycznego, stanu zdrowia i ewentualnych nietolerancji. Powyższe przybliżone wyliczenie porcji ma na celu jedynie dać ci wyobrażenie o tym, jak dużo lub w zasadzie jak mało warzyw powinien dostawać twój pies.

Na początku należy podawać rabarbar tylko na próbę i w małych ilościach

Wiele psów nie lubi rabarbaru. W przypadku psów wrażliwych najlepiej wcześniej zapytać lekarza weterynarii, czy można podawać im rabarbar. On najlepiej zna twojego psa, jego indywidualne potrzeby i niedomagania. Jak w przypadku prawie każdej żywności, istnieje ryzyko, że twój pies może być uczulony na rabarbar lub po prostu nie trawić go dobrze. W przypadku nietolerancji, rabarbar może powodować wzdęcia, biegunkę, a nawet wymioty. Dlatego na początku zawsze zaleca się wypróbowanie rabarbaru w bardzo małych ilościach. Jeśli twój pies wykazuje reakcje alergiczne, takie jak obrzęk, problemy z oddychaniem, wysypka, swędzenie, kaszel lub inne objawy alergii, powinieneś oczywiście zaprzestać podawania mu rabarbaru i skontaktować się z weterynarzem.

Warto wiedzieć

Barbarzyński korzeń?

Kiedy jest sezon na rabarbar?

Sezon na rabarbar w zależności od pogody zazwyczaj zaczyna się w kwietniu lub na początku maja i trwa do połowy czerwca. Później zawartość szczawianów w łodygach zaczyna wzrastać.

Owoc czy warzywo?

Z botanicznego punktu widzenia rabarbar jest warzywem z rodziny rdestowatych, chociaż wielu Polaków uważa rabarbar za owoc. W USA rabarbar jest oficjalnie nazywany owocem od połowy XX wieku.

Co znaczy rabarbar?

Łacińska nazwa rabarbaru brzmi Rheum rhabarbarum. Rheum oznacza „korzeń”, a barbarus oznacza „obcy” lub „barbarzyńca”. Rabarbar jest więc obcym lub barbarzyńskim korzeniem.

Skąd pochodzi rabarbar?

Nie bez powodu rabarbar nazywany był „obcym korzeniem”: pochodzi bowiem z dalekiego Tybetu i Himalajów.

Rabarbar dla psa - podsumowanie

Rabarbar należy zawsze podawać ugotowany, a wodę z gotowania, do której przenika kwas szczawiowy, należy wylać. Jedzenie rabarbaru może mieć negatywne skutki dla szczeniąt, młodych psów oraz psów z problemami z nerkami lub metabolizmem żelaza. Zawartość kwasu szczawiowego można zmniejszyć poprzez gotowanie, ale nie można jej całkowicie uniknąć. Dlatego rabarbar jest warzywem tylko warunkowo nadającym się do podawania psom, istnieją liczne owoce i warzywa, które są zdrowsze i bardziej odpowiednie dla psów. Jednak gotowany rabarbar od czasu do czasu jest bezpieczny dla większości psów, o ile lubią one jego kwaśny smak.

Zdrowie